Βασίλης Σπανούλης

Καλημέρα σε όλους. Τις τελευταίες ημέρες είχαμε δύο αγώνες, έναν με τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα και έναν με την Αρμάνι Μιλάνο για την Ευρωλίγκα. Ο απολογισμός ήταν μια ήττα και μια νίκη, αλλά ακόμη είναι νωρίς για οποιαδήποτε καταμέτρηση. Η ουσία δεν αλλάζει, ο δρόμος είναι μακρύς και θα δώσουμε πολλά παιχνίδια ώσπου να έλθει η ώρα για να διεκδικήσουμε τους τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, τον χρόνο πίσω και ας σταματήσουμε στην περασμένη Κυριακή (29/11). Δεν χρειαζόταν να δω το βίντεο για να καταλάβω πώς χάσαμε από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Και πριν και μετά το βίντεο ισχύουν όσα είπα στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα. Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ λίγα τα σημεία, στα οποία παίξαμε ως Παναθηναϊκός, σοβαρά και συγκεντρωμένα, όπως αρμόζει σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Ηταν φανερό ότι δεν το αντιμετωπίσαμε όπως θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε γιατί είναι ακόμη αρχή της χρονιάς. 

Δεν μπήκαμε δυνατά στις φάσεις, κάναμε λάθη, αλλά έχουμε το δικαίωμα και την πολυτέλεια να βλέπουμε ορισμένα πράγματα και να βελτιωνόμαστε. Για μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός, που κυνηγάει και τους τρεις τίτλους, αυτό το ματς που χάσαμε στο ΣΕΦ, όπως και ο αγώνας που χάσαμε στη Μαδρίτη, θα αποτελέσουν οδηγό και θα μας δώσουν κίνητρο για τη συνέχεια.

Ισως αυτές οι ήττες να λειτουργήσουν για μας καλύτερα και από το αν είχαμε νικήσει τον Ολυμπιακό και τη Ρεάλ. Ολοι ξέρουν τι σημαίνει Παναθηναϊκός, από ποιους απαρτίζεται αυτή η ομάδα και γνωρίζουν ότι όταν έρχονται τα κρίσιμα ματς, είναι πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε αντίπαλο να νικήσει αυτή την ομάδα. 

Εχουμε κάνει δύο ήττες στα δώδεκα παιχνίδια που έχουμε παίξει, από δύο ομάδες που έχουν τους ίδιους στόχους με μας, αλλά είναι ακόμη πολύ νωρίς και το μόνο σίγουρο είναι ότι αν είχαμε τώρα Φεβρουάριο ή Μάρτιο ή Απρίλιο, η αλήθεια είναι ότι θα βλέπαμε έναν Παναθηναϊκό πολύ διαφορετικό. Αντιστρόφως, αν είχαμε υποστεί αυτές τις δύο ήττες τους μήνες που είπα προηγουμένως, όχι μόνο θα μας κόστιζαν , αλλά ίσως να μας στερούσαν κάποιο τίτλο.

Εδώ θα ήθελα να πω κάτι. Παρά τη στενοχώρια που δημιούργησε η ήττα από τον Ολυμπιακό, έχει περάσει σε όλους -και θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τυχερούς τους παίκτες του Παναθηναϊκού- αυτή η σιγουριά εκ μέρους του κόσμου προς την ομάδα. Το έχουμε κερδίσει, όμως, αυτό μέσα από αμέτρητες επιτυχίες και το γνωρίζουμε μέσα μας ότι όταν έλθουν τα κρίσιμα θα είμαστε πανέτοιμοι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Είναι άλλωστε και ο στόχος του προπονητικού επιτελείου, που είναι ίσως το κορυφαίο στην Ευρώπη σε αυτό τον τομέα, να έχει την ομάδα έτοιμη όταν πρέπει.

Η επόμενη μέρα του ντέρμπι ήταν μια μέρα δύσκολη, ειδικά όταν έχεις χάσει το παιχνίδι, με πολύ βίντεο και προπόνηση. Θα συμφωνήσω με την κυρίαρχη άποψη ότι δεν μας κατέλαβε πανικός, αλλά αυτό θα ξαναπώ ότι συμβαίνει, γιατί ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να πετύχουμε. Το τριήμερο που ακολούθησε ως τον αγώνα με την Αρμάνι Μιλάνο είχε πολύ δυνατές προπονήσεις, στις οποίες δουλέψαμε πολύ σοβαρά και αυτό που αντιλαμβάνονται όλοι στον Παναθηναϊκό είναι ότι δουλεύουμε για να κατακτήσουμε τους τίτλους και όχι για να πάρουμε ένα παιχνίδι.

Το παιχνίδι με το Μιλάνο ήταν κάπως ιδιαίτερο για ορισμένα παιδιά και ειδικά για τον Σάρας, ο οποίος επέστρεψε έπειτα από απουσία έξι μηνών. Και ο Τέπιτς ήταν τραυματίας και επέστρεψε. Σίγουρα τα παιδιά θα χρειαστούν χρόνο για να βρουν τον εαυτό τους, ενώ και η ομάδα θα χρειαστεί καιρό για να εντάξει τους παίκτες που έχουν χάσει έδαφος λόγω τραυματισμών. Είναι όλοι τους σημαντικοί παίκτες και στον αγώνα της Πέμπτης είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε για πρώτη φορά όλοι μαζί από την αρχή της χρονιάς. Βέβαια, αυτό δημιουργεί ένα μπέρδεμα στη χημεία, αλλά είναι απολύτως φυσιολογικό και σεβαστό και το έχουμε ξαναβιώσει στο παρελθόν σε άλλες περιπτώσεις τραυματισμών. Οι προπονητές ξέρουν τι κάνουν. 

Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι η Αρμάνι δεν βρίσκεται στο επίπεδο του Παναθηναϊκού, αλλά η γνώμη μου είναι ότι για να κατακτήσεις τίτλους, χρειάζονται συγκέντρωση και κίνητρο απέναντι σε υποδεέστερες ομάδες. Εμείς σεβόμαστε τη φανέλα που φοράμε, τους προπονητές που δουλεύουν καθημερινά μαζί μας, τον κόσμο μας και δεν επιλέγουμε αντιπάλους. Απέναντι σε όλους προσπαθούμε για το καλύτερο.

Το επίπεδο της Ευρωλίγκας, ωστόσο, έχει ανέβει ως προς τις κορυφαίες ομάδες, αλλά έχει πέσει από τη μέση και κάτω. Για αυτό βλέπουμε ευρείες νίκες και μεγάλες διαφορές μεταξύ των πρωτοκλασάτων και των υποδεέστερων ομάδων. Αυτή είναι η αλήθεια και προσπαθούμε να έχουμε κίνητρο σε κάθε ματς. Το αντιλαμβάνεται και ο κόσμος, ότι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε δεν είναι τόσο κρίσιμο. Ισως για αυτό να μην υπάρχει μεγάλη προσέλευση στο γήπεδο.

Από την άλλη δεν είναι και το πιο ευχάριστο συναίσθημα να βλέπουμε τις κερκίδες μισογεμάτες. Στενοχωριόμαστε, γιατί πέρυσι πήραμε και τα τρία τρόπαια, αλλά το γήπεδο ακόμη δεν έχει γεμίσει σε κάποιο ματς. Ισως αυτό να συμβεί σε δύο εβδομάδες, όταν θα υποδεχτούμε τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ελπίζω τότε το ΟΑΚΑ να γεμίσει ασφυκτικά, γιατί ο κόσμος είναι ο 13ος παίκτης μας και ξέρουμε ότι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού αγαπούν αυτή την ομάδα.

Αυτά προς το παρόν. Την Κυριακή έχουμε την αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ στην έδρα μας και πρέπει να παρουσιαστούμε συγκεντρωμένοι για να πάρουμε τη νίκη. Θα δουλέψουμε σωστά, όπως πριν από κάθε αγώνα για να κάνουμε αυτό που πρέπει. Με την ευκαιρία θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα σχόλιά σας, τα οποία διαβάζω κάθε φορά και αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της εκτίμησης που έχουν όλοι, ακόμη και οπαδοί άλλων ομάδων, προς τον Παναθηναϊκό και προς το πρόσωπό μου. Σας ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη.

Να είστε καλά και θα τα ξαναπούμε με την πρώτη ευκαιρία,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους. Είμαι πολύ ευτυχισμένος και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη χαρά που νιώθω και εγώ και όλα τα παιδιά που επιστρέφουμε στην Ελλάδα με το χάλκινο μετάλλιο. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό που πετύχαμε στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά η δική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για θρίαμβο. Ούτως ή άλλως η είσοδος στην τετράδα ήταν μεγάλη επιτυχία, πόσο μάλλον τώρα που πήραμε και μετάλλιο.

Προσπεράσαμε ομάδες, που ίσως να ήταν και καλύτερες από τη δική μας και αυτό δείχνει ότι η Ελλάδα είναι δύναμη στο μπάσκετ και πάντα βάζει υψηλούς στόχους σε κάθε διοργάνωση. Ο αθλητισμός, όμως, είναι παράξενος. Ετσι και στο μπάσκετ, δεν έχει υπογράψει κανείς συμβόλαιο με το βάθρο. Οι Γάλλοι έκαναν οκτώ νίκες και μια ήττα, αλλά παρ’ όλα αυτά βγήκαν πέμπτοι. Οι Ισπανοί γνώρισαν δύο ήττες και πήραν το χρυσό μετάλλιο. Το θέμα είναι να ανήκεις σταθερά στις πρώτες θέσεις, να βρίσκεσαι σε τροχιά μεταλλίου και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Για αυτό έλεγα τις προηγούμενες ημέρες ότι τηρουμένων των αναλογιών, αν κατακτούσαμε μετάλλιο θα ήταν σαν να περνούσε το κεφάλι πάνω από το ταβάνι.

Στο μικρό τελικό με την Σλοβενία, ο οποίος για μας ήταν… μεγάλος, δεν παίχτηκε καλό μπάσκετ, αλλά βρήκαμε πάλι τις λύσεις και εκπληρώσαμε ένα όνειρο. Γιατί δεν είναι και μικρό πράγμα να παίρνεις το χάλκινο μετάλλιο σε ένα σπουδαίο τουρνουά με τόσες ομάδες. 60 χρόνια είχαν περάσει από την τρίτη θέση που είχε πάρει η Ελλάδα στο Ευρωμπάσκετ της Αιγύπτου και πλέον τα μετάλλια της εθνικής ανδρών έγιναν έξι.

Από το παιχνίδι αυτό κρατάμε μόνο τη νίκη. Τι να πεις; Ότι παίξαμε καλή άμυνα; Αφού βρήκαμε μπροστά μας μια εξουθενωμένη ομάδα. Να λέμε και την αλήθεια.

Όπως και οι Σλοβένοι τι να πουν; Ότι κράτησαν την Ελλάδα στους 57 πόντους; Μα και εμείς ήμασταν πεθαμένοι από την κούραση. Κάναμε airball, ποιότητα μηδέν. Δεν είναι όλες οι ομάδες σαν την Ισπανία, η οποία έχει τεράστιο βάθος στον πάγκο της και ο προπονητής έχει τη δυνατότητα να κάνει rotation με δώδεκα παίκτες. Εμείς παίζαμε σχεδόν 35 λεπτά σε κάθε αγώνα και αυτό είναι φύσει αδύνατο.

Οσο δυνατός οργανισμός και αν είσαι, κάποια στιγμή το κορμί σου παραδίνεται. Και βγάζεις και μια άσχημη εικόνα προς τα έξω χωρίς να το θέλεις. Σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουράζεται και το μυαλό. Και τότε αρχίζουν τα λάθη, οι κακές πάσες, τα άσχημα σουτ. Δεν μιλάω μόνο για μένα, αλλά για όλα τα παιδιά με υψηλό χρόνο συμμετοχής. Ανεξάρτητα, πάντως, από την εμφάνιση, στον μικρό τελικό παίξαμε σαν γροθιά για τη νίκη.

Και εμείς και οι Σλοβένοι παλεύαμε με νύχια και με δόντια. Το σύστημα είναι απαράδεκτο. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους, δεν μιλάμε για ρομπότ και μηχανές. Είναι εύκολο να τραυματιστεί κάποιος σοβαρά και επιτέλους πρέπει οι αρμόδιοι να πάρουν τα μέτρα τους. Δεν γίνεται σε τρεις μέρες να παίζεις τρεις τελικούς. Είναι απαράδεκτο, δεν γίνεται. Είναι έξω από τις ανθρώπινες αντοχές να δίνεις τρία μεγάλα ματς σε λιγότερο από 72 ώρες. Τι είμαστε; Supermen;

Μετά αρχίζει η αγωνιστική περίοδος με τους συλλόγους και απορούν οι φίλαθλοι και οι δημοσιογράφοι γιατί ένας παίκτης δεν παίζει καλά. Δεν ψάχνω δικαιολογίες, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ερχεται η πτώση του αθλητή και αυτό ζημιώνει την ομάδα του. Η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα, αλλά κλονίζεται με τα συνεχόμενα τουρνουά και τις υποχρεώσεις που οπωσδήποτε πρέπει να μειωθούν γιατί πολύ απλά δεν βγαίνει. Τι άλλο πρέπει να πούμε δηλαδή; Ετσι όπως πάει το πράγμα, η καριέρα των αθλητών θα αρχίσει να συρρικνώνεται. Είναι αδύνατο να αντέξει κανείς σε αυτούς τους ρυθμούς. Ακου τρεις τελικούς σε τρεις μέρες!

Στο ποδοσφαιρικό Euro που γίνεται και κάθε τέσσερα χρόνια, ο προημιτελικός, ο ημιτελικός και ο τελικός διεξάγονται ανά τρεις ημέρες. Σε κάποιες περιπτώσεις και ανά τέσσερις. Τσάμπα, όμως, φωνάζουμε, αφού δεν γίνεται τίποτα. Του χρόνου έχουμε το Παγκόσμιο της Τουρκίας, ακολουθεί το Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας, την επόμενη χρονιά θα γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Λονδίνο. Μετά… ξανά μανά Ευρωμπάσκετ και πάει λέγοντας. Θα αφήσουμε τα κόκαλά μας στο παρκέ!

Με ρωτούν ποιο παιχνίδι θα ξεχώριζα από την έναρξη της προετοιμασίας και απαντώ ότι ο προημιτελικός με την Τουρκία ήταν κομβικής σημασίας, γιατί ήταν νοκ άουτ και ο νικητής θα εκπλήρωνε έναν μεγάλο στόχο που ήταν η είσοδος στην τετράδα. Πριν από αυτό, όμως, πολύ σημαντικά μαθήματα είχαμε πάρει στον φιλικό αγώνα που είχαμε δώσει στο Μάριμπορ απέναντι στη Σλοβενία. Εκεί είχαμε συμφωνήσει ότι αν παίζαμε έτσι στο Ευρωμπάσκετ, δεν θα καταφέρναμε τίποτα. Καθίσαμε με τα παιδιά, συζητήσαμε και να ‘μαστε τώρα με το χάλκινο μετάλλιο στο στήθος.

Σε προσωπικό επίπεδο, είναι φανταστικό το συναίσθημα να ανεβαίνεις στο βάθρο και να σε επιλέγουν και στην καλύτερη πεντάδα. Θέλω να ευχαριστήσω τους συμπαίκτες μου και τους προπονητές μου για αυτό το βραβείο. Αυτό που προσπαθώ πάντα είναι να βοηθάω την ομάδα μου να κερδίζει. Ακόμη και σε κακές βραδιές, όπως στον μικρό τελικό, κοιτάζω να βάλω το λιθαράκι μου με μια άμυνα, με μια πάσα, με ένα κλέψιμο. Στον αθλητισμό δεν σου εγγυάται κανείς ότι κάθε βράδυ θα είσαι καλός.

Υπάρχει το scouting, η εξουδετέρωση, πράγματα που μπορεί να σε βγάλουν εκτός παιχνιδιού. Το σημαντικό είναι να έχεις πολύπλευρη συνεισφορά και εγώ είμαι υπερήφανος που βοήθησα τους συμπαίκτες μου να φτάσουμε σε αυτή την τεράστια επιτυχία που είναι το χάλκινο μετάλλιο. Πρέπει να καταλάβουμε τι έχουμε πετύχει, το οποίο για μένα είναι πολύ μεγάλο.

Και πάμε στον επίλογο αυτής της σπουδαίας εμπειρίας, που ζήσαμε στην Πολωνία. Κάθε φορά αφιερώνω μια επιτυχία στους συμπαίκτες μου και στην ομάδα, γιατί πραγματικά αν δεν έχεις ομάδα δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα. Αυτό το μετάλλιο, όμως, το αφιερώνω σε έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή μου και σε έναν άλλο που έρχεται στη ζωή μου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς για την αγάπη, την υποστήριξη, την εμπιστοσύνη, το κουράγιο που μας δίνατε μέσα από αυτό το blog. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα από την καρδιά μου. Να είστε όλοι καλά και να ξέρετε ότι δεν θα υπάρξει φορά που δεν θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε υπερήφανους. Θα έλθουν και ήττες και αποτυχίες, αλλά δεν θα δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να πει για αυτή την ομάδα ότι δεν είχε καρδιά και ότι δεν πολέμησε. Είμαστε νικητές και το αποδεικνύουμε σε κάθε διοργάνωση.

Με αγάπη,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους! Το πρώτο που θέλω να αναφέρω και δεν θα το αφήσω για το τέλος είναι η χαρά που μας δίνετε μέσα από τα e-mail και τα σχόλιά σας για την Εθνική. Αυτή η ομάδα έχει μια φοβερή σύνδεση με τον κόσμο και κάθε φορά που παίζουμε, αισθανόμαστε ότι έχουμε από πίσω μας έναν ολόκληρο λαό να μας υποστηρίζει. Είναι απίστευτο συναίσθημα. Και το βιώνουμε και στις νίκες και στις ήττες, αυτό μας δίνει διπλή ικανοποίηση.

Όπως θα γνωρίζετε οι περισσότεροι, χθες παίξαμε και χάσαμε στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ από την Ισπανία. Όταν παίζεις σε τόσο υψηλό επίπεδο, πρέπει να παραδέχεσαι ορισμένα πράγματα. Η Ισπανία ήταν καλύτερη ομάδα από μας. Επαιξε καλύτερα, έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από τη δική μας ομάδα. Για την Ελλάδα το ότι βρίσκεται στην πρώτη τετράδα της διοργάνωσης αποτελεί ταβάνι και δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.

Σήμερα (20/9) απέναντι στη Σλοβενία έχουμε μπροστά μας μια τεράστια πρόκληση να κατακτήσουμε ένα μετάλλιο και όπως έλεγα στα αποδυτήρια στα υπόλοιπα παιδιά αν καταφέρουμε να ανεβούμε στο βάθρο, το κεφάλι θα τρυπήσει το ταβάνι. Θα πάμε πιο ψηλά από τις προσδοκίες. Είμαστε καινούργια ομάδα με πολλά νέα παιδιά και αυτό δεν είναι δικαιολογία, αλλά πραγματικότητα. Με τόσα προβλήματα και με καινούργιο προπονητή, η κατάκτηση ενός μεταλλίου –όπως είχα γράψει και μετά την πρόκριση επί της Τουρκίας- συνιστά τον απόλυτο στόχο, κάτι το φανταστικό. 

Στον μικρό τελικό που για μας ισοδυναμεί με τον μεγάλο τελικό του Ευρωμπάσκετ, πρέπει να τα δώσουμε όλα, να κάνουμε το παιχνίδι της ζωής μας. Πρέπει να μαζέψουμε όση ενέργεια μας έχει απομείνει, ένας αγώνας είναι και ειλικρινά σας το λέω, αν πάρουμε το χάλκινο μετάλλιο θα είναι σαν να πήραμε το χρυσό. Αυτή είναι η αλήθεια, να παραδεχτούμε ότι αυτή είναι η πραγματικότητα και να δώσουμε το χέρι στους Ισπανούς, που ήταν καλύτερη ομάδα και μας κέρδισαν δίκαια.

Κάθε φορά πριν από έναν μικρό τελικό η βασική συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την τάση που έχει η Εθνική να χάνει την αυτοπεποίθησή της και μαζί και το χάλκινο μετάλλιο. Πριν από δύο χρόνια στη Μαδρίτη, αντιμετωπίσαμε τους Ισπανούς στον ημιτελικό και χάσαμε στον πόντο. Δεν θα ξεχάσω την απογοήτευσή μας και το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πώς χάσαμε εκείνο το παιχνίδι. Το λέω αυτό γιατί προφανώς μας είχε επηρεάσει στον μικρό τελικό, όπου ηττηθήκαμε από τη Λιθουανία και αρκεστήκαμε στην τέταρτη θέση.

Αυτή τη στιγμή τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Καταφέραμε να πάρουμε δύο ανάσες και ετοιμαζόμαστε για τον μικρό τελικό, που είναι τελικός για την Ελλάδα.  Ας μην γελιόμαστε. Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να μην συμφωνεί ότι αυτή η ομάδα έχει πιάσει το ταβάνι της. Να λέμε την αλήθεια. Αυτή η ομάδα αν κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο, θα έχει πετύχει κάτι το φανταστικό. Είναι σαν να έχουμε πάρει το χρυσό.

Αυτό είπαμε και στα αποδυτήρια, αλλά και στο ξενοδοχείο μετά τον ημιτελικό. Ότι υπάρχουν ομάδες, που εμφανίζονται πλήρεις σε ένα Ευρωμπάσκετ και παρ’ όλα αυτά αποτυγχάνουν να ανεβούν στο βάθρο. Και εμείς με τόσες απουσίες και οκτώ παιδιά που δεν είχαν ξαναπαίξει σε Ευρωμπάσκετ, έχουμε την ευκαιρία να γυρίσουμε στην Ελλάδα με ένα μετάλλιο. Ε, λοιπόν, δεν πάει να έχουμε χάσει σε όλους τους μικρούς τελικούς. Αυτή τη φορά θα το πάρουμε.

Είναι πολύ σημαντικό για τη χώρα μας, για το ελληνικό μπάσκετ, να βρίσκεται η Εθνική στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ και να διεκδικεί την τρίτη θέση, που ξαναλέω τηρουμένων των συνθηκών δεν είναι καθόλου υποτιμητική. Το αντίθετο μάλιστα!

Αυτά είχα να σας πω για την ώρα. Ελπίζω το βράδυ όλοι μαζί να πανηγυρίσουμε τη νίκη επί της Σλοβενίας και να πάρουμε το μετάλλιο που τόσο πολύ θέλουμε όλοι μας και επί δύο μήνες παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να τα καταφέρουμε. 

Να είστε όλοι καλά,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους! Είναι μια σπουδαία ημέρα για το ελληνικό μπάσκετ, για αυτή την ομάδα ειδικότερα, που ήλθε στην Πολωνία κατορθώνοντας να προκριθεί στην ημιτελική φάση του Ευρωμπάσκετ αποκλείοντας έναν σκληρό αντίπαλο όπως είναι η Τουρκία.

Δεν ξέρω πώς το είδαν οι φίλοι του μπάσκετ, οι Ελληνες φίλαθλοι, αλλά θεωρώ ότι πετύχαμε μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΝΙΚΗ που μας έφερε στην τετράδα. Η Εθνική κατέβηκε σε αυτό το τουρνουά με οκτώ παιδιά που δεν είχαν παραστάσεις από Ευρωμπάσκετ. Είμαστε μια καινούργια ομάδα με νέο προπονητή, ο οποίος φέρνει μαζί του διαφορετική φιλοσοφία και δεν είναι καθόλου εύκολο να αφομοιωθεί με το καλημέρα.

Είμαστε πολύ υπερήφανοι που η Ελλάδα βρίσκεται στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ και πιστεύω ότι αυτό τα λέει όλα και δείχνει τι έχει πετύχει αυτή η ομάδα φέτος. Πολλοί ίσως να μην μας πίστευαν στην αρχή, άλλοι δικαιολογημένα άλλοι όχι. Ακόμη και εγώ είχα πει μέσα από αυτό το μπλογκ ότι στην πρώτη φάση εμφανιστήκαμε καλύτεροι του αναμενομένου. Είναι, όμως, τέτοια η στόφα αυτής της ομάδας, που καταφέρνει να μετατρέπει τα εμπόδια σε απανωτά στοιχήματα, τα οποία στο τέλος κερδίζει. Η Εθνική Ελλάδος έχει νοοτροπία νικητή, έχει δυναμική και τη σέβονται όλοι.

Όλα αποδεικνύονται, βέβαια, στο γήπεδο. Είχαμε την καρδιά και την ικανότητα να φτάσουμε στην τετράδα του Ευρωμπάσκετ. Ακόμη και τα λάθη που κάναμε στο τέλος της κανονικής διάρκειας και της παράτασης στο ματς με την Τουρκία οφείλονταν στο γεγονός ότι θέλαμε να τελειώσουμε γρηγορότερα το παιχνίδι, θέλαμε να παίξουμε στον ημιτελικό. Χάσαμε τη συγκέντρωσή μας για 40-50 δευτερόλεπτα και παρά λίγο να το πληρώσουμε. Ποτέ, όμως, δεν χάσαμε την αυτοπεποίθησή μας και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά για την προσπάθεια που κατέβαλαν.

Τώρα πρέπει να πατήσουμε έναν διακόπτη, ώστε να ξεχάσουμε τον προημιτελικό με την Τουρκία και να αφοσιωθούμε στον ημιτελικό με την Ισπανία. Είναι δύσκολο, αλλά αυτό είναι το σύστημα διεξαγωγής των αγώνων, αυτή είναι η ζωή μας. Είμαστε μαθημένοι να δίνουμε μεγάλα ματς και με τους συλλόγους και με την Εθνική και μάλιστα απανωτά, ανά μέρα. Κάποιες φορές ανά λίγες ώρες, ούτε καν 24…

Ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν έχουμε το ίδιο βάθος και την ίδια ποιότητα με την Ισπανία. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε το παιχνίδι χωρίς να πολεμήσουμε. Πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να κάνουμε μια μεγάλη εμφάνιση και να προκριθούμε στον τελικό. Εγώ έτσι το βλέπω και μαζί μου συμφωνούν όλα τα παιδιά.

Σεβόμαστε την Ισπανία, αλλά δεν τη φοβόμαστε σε καμία περίπτωση.

Όταν παίζεις σε έναν ημιτελικό Ευρωμπάσκετ, ξεχνάς και την κούραση, τα ξεχνάς όλα. Υπάρχει συσσωρευμένη κούραση από όλο αυτό το διάστημα, αλλά όταν υπάρχει μπροστά σου μια τόσο ισχυρή πρόκληση, οφείλεις να την κυνηγήσεις. Τα περισσότερα παιδιά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να παίξουν σε έναν ημιτελικό Ευρώπης και γενικότερα, υπάρχουν εκατοντάδες παίκτες που δεν ξέρουν τι θα πει να είσαι στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Το λέω αυτό για να τονίσω ότι δεν μπορεί κανείς να προδικάσει ένα αποτέλεσμα προτού κατεβούν οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο. Η Ισπανία είναι η κορυφαία ομάδα του τουρνουά, αλλά θα τη μελετήσουμε και θα παίξουμε δυνατά για το καλύτερο αποτέλεσμα. Όταν είσαι νικητής, δεν συμβιβάζεσαι. Αυτό λέω πάντα στον εαυτό μου και με αυτό το δόγμα πορεύομαι. Πάντα πηγαίνεις για το καλύτερο θέτοντας τον επόμενο στόχο που αυτή τη στιγμή είναι ο τελικός.

Θα επαναλάβω, όμως, ότι αυτό που πετύχαμε στην Πολωνία είναι τρομερό. Όπως είχα γράψει και πριν από το επίσημο τζάμπολ του Ευρωμπάσκετ, το βάθρο θα είναι το απόλυτο. Εχουμε αυτό στο μυαλό μας και συνεχίζουμε. Τι καλύτερο μπορώ να περιμένω από μια νίκη στον ημιτελικό, η οποία θα συνδυαστεί με την 100ή συμμετοχή μου στην εθνική ανδρών. Χαίρομαι πολύ που αποτελώ μέλος αυτής της ομάδας και εύχομαι να είμαι υγιής και να μπορώ να γεμίζω τα καλοκαίρια μου με τις συγκινήσεις που προσφέρει η Εθνική.

Σε λίγες ώρες αντιμετωπίζουμε την Ισπανία και πρέπει να σας αφήσω. Θέλω, όμως, να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για τα σχόλιά σας και τη στήριξη που παρέχετε στην ομάδα. Εισπράττουμε αυτή την αγάπη και μας δίνει φτερά. Μακάρι να γυρίσουμε από την Πολωνία με ένα μετάλλιο. Για σας, τον κόσμο που λατρεύει την Εθνική, για μας που προσπαθούμε όλο αυτό το διάστημα  και για το ελληνικό μπάσκετ.

Θα τα ξαναπούμε σε λίγες ώρες. Να είστε όλοι καλά,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους από την Πολωνία. Σε λίγες ώρες θα είμαστε στον τρίτο προορισμό της Εθνικής, το Κατοβίτσε, εκπληρώνοντας τον στόχο που από την αρχή είχαμε θέσει και ήταν η συμμετοχή στην οκτάδα του Ευρωμπάσκετ.

Η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη για τον μεγάλο αγώνα της Παρασκευής, ο οποίος είναι νοκ άουτ και η έκβασή του θα εξαρτηθεί από ένα ριμπάουντ, μια χαμένη βολή ή ένα λάθος. Θέλουμε να ξεπεράσουμε και αυτό το εμπόδιο για να μπούμε στην τετράδα και να διεκδικήσουμε μετάλλιο. Οποιος και αν είναι ο αντίπαλός μας στον προημιτελικό, ο στόχος μας δεν αλλάζει. Βγήκαμε τρίτοι στον όμιλο του Μπίντγκοστς, περιμένουμε τη δεύτερη ομάδα από τον όμιλο του Λοντζ και αυτό είναι όλο.

Θεωρώ ότι απέναντι στη Γαλλία, στο πρώτο και στο τελευταίο δεκάλεπτο παίξαμε από αρκετά έως πολύ καλά. Βρήκαμε πολλά αμαρκάριστα σουτ, η κυκλοφορία της μπάλας ήταν πολύ υψηλού επιπέδου και είχαμε σωστές αποστάσεις. Στο δεύτερο δεκάλεπτο είχαμε πρόβλημα. Χάσαμε πολλά αμυντικά ριμπάουντ και αφήσαμε τους Γάλλους να ξεφύγουν. Στο τέλος, όμως, διεκδικήσαμε τη νίκη και τη χάσαμε από ένα σουτ στην εκπνοή.

Ειλικρινά, δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση προς όσους με ρωτούν αν ήταν κάπως περίεργο το ματς με τη Γαλλία. Εμείς είμαστε υπερήφανοι για τη φανέλα που φοράμε και πάντα παίζουμε για να κερδίζουμε. Δεν μπορώ να ξέρω πώς σκέφτονται οι αντίπαλοί μας. Όταν διαλέγεις αντίπαλο, δεν είναι και το πιο σωστό πράγμα που μπορεί να κάνεις.

Κάποιος, όμως, μπορεί να θέλει να κάνει συντήρηση δυνάμεων. Ερχονται τρία μεγάλα ματς και πρέπει να είσαι έτοιμος, να έχεις δυνάμεις και να μην σε προδώσει το κορμί ή το μυαλό σου. Πρέπει να είσαι πανέτοιμος. Ειλικρινά το λέω, δεν με ενδιαφέρει με ποια ομάδα θα συναντηθούμε στο Κατοβίτσε. Είτε παίξουμε με την Ισπανία, είτε με την Τουρκία, είτε με τη Σλοβενία, είτε με την Σερβία είναι το ίδιο πράγμα. Εχουν όλες ποιότητα και υψηλούς στόχους σε αυτό το Ευρωμπάσκετ.

Για να γυρίσω, λοιπόν, στο προηγούμενο θέμα, πολλοί προπονητές, όταν έχουν εξασφαλίσει την πρόκριση στην οκτάδα, κάνουν συντήρηση δυνάμεων για να έχουν φρέσκους τους παίκτες τους. Θα παίξουμε τρεις τελικούς μέσα σε τρεις ημέρες. Η κάθε ομάδα δεν προσπαθεί να διατηρηθεί φρέσκια έχοντας στο μυαλό της ότι θα δώσει μόνο ένα ματς, αλλά τρία. Ετσι σκεφτόμαστε και εμείς. Θέλουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος.

Το επόμενο παιχνίδι είναι εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχουμε παίξει μέχρι τώρα και πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Εχουμε τρεις ημέρες μπροστά μας για να ξεκουραστούμε και να δουλέψουμε στην ανάλυση του αντιπάλου. Και συνεχίζουμε. Το αληθινό Ευρωμπάσκετ αρχίζει για άλλες ομάδες την Πέμπτη, για μας την Παρασκευή.

Αυτή τη στιγμή δεν έχω να πω περισσότερα. Μας περιμένει ένας μεγάλος αγώνας από αυτούς που διαχωρίζουν την επιτυχία από την αποτυχία. Σας ευχαριστώ για τη στήριξη που μας παρέχετε μέσα από αυτό το blog και να ξέρετε είναι πολύ σημαντικό για όλα τα παιδιά να γνωρίζουν ότι ο κόσμος και αγαπάει και πιστεύει στην ομάδα, που είναι τόσο νέα, αλλά έχει αποδώσει αρκετά καλό μπάσκετ στα γήπεδα της Πολωνίας.

Γεια χαρά,
Βασίλης

Καλησπέρα σε όλους! Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του Ευρωμπάσκετ στο Πόζναν, όπου η Εθνική κατάφερε να νικήσει όλους τους αντιπάλους της και να βγει πρώτη στον όμιλο αποδίδοντας μάλιστα πολύ καλό μπάσκετ, ετοιμαζόμαστε για τη μετακίνηση στο Μπίντγκοστς για τους τρεις αγώνες της δεύτερης φάσης που θα κρίνουν τη συμμετοχή στην οκτάδα της διοργάνωσης.

Για να είμαι ειλικρινής, απέναντι στα Σκόπια, την Κροατία και το Ισραήλ παίξαμε πιο καλά από ό,τι περίμενα. Και αυτό με γεμίζει ικανοποίηση, γιατί καταφέραμε να εκπληρώσουμε τον πρώτο στόχο που ήταν η πρόκριση στη δεύτερη φάση. Πηγαίνουμε βήμα – βήμα, αντιμετωπίζουμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και έχουμε στο μυαλό μας τον επόμενο στόχο, που είναι το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στον Ε’ Ομιλο, ώστε να διεκδικήσουμε το εισιτήριο για την προημιτελική φάση του Ευρωμπάσκετ.

Μετά τις τρεις νίκες που πετύχαμε στο Πόζναν, αρκετοί δημοσιογράφοι μου είπαν ότι είμαστε η πιο σταθερή ομάδα σε όλη τη διοργάνωση, μαζί με την Τουρκία. Ισως και να είναι έτσι, να είμαστε μέσα στις πιο σταθερές ομάδες του Ευρωμπάσκετ. Και η Γαλλία έρχεται αήττητη από τον όμιλό της, αλλά παρουσίασε κάποια σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή της. Βέβαια, άλλο πράγμα η πρώτη φάση, άλλο η δεύτερη και άλλο οι νοκ άουτ αγώνες που έπονται. Το λέω αυτό, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν ομάδες που αποκτούν φόρμα όσο προχωρά μια διοργάνωση. Εμείς θέλουμε να κτίζουμε χαρακτήρα και αυτοπεποίθηση, ώστε να εμφανιστούμε έτοιμοι στους αγώνες χωρίς αύριο.

Από την αναμέτρηση με το Ισραήλ κρατάμε μόνο τη νίκη και κάποιες μικρές, αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που είδαν οι προπονητές μας. Χθες το βράδυ ηρεμήσαμε λίγο, ξεκουραστήκαμε, είχαμε μια ακόμη μαραθώνια μπασκετική συζήτηση με τον συγκάτοικό μου τον Νίκο Ζήση και αναλύσαμε τους δύο καινούργιους ομίλους που διαμορφώνονται στη δεύτερη φάση. Στον δικό μας όμιλο έχουμε να αντιμετωπίσουμε διαδοχικά τη Γερμανία, τη Ρωσία και τη Γαλλία την Παρασκευή, την Κυριακή και την Τρίτη αντίστοιχα, και ήδη οι προπονητές μας, οι επιφορτισμέμνοι με το σκάουτινγκ των αντιπάλων, έχουν πιάσει δουλειά, ώστε να μεταδώσουν σε μας όλες τις πληροφορίες, που χρειάζονται για να κάνουμε και στο Μπίντγκοστς το χρέος μας.

Αυτό που διαπιστώσαμε για την πρώτη αντίπαλό μας τη Γερμανία, είναι ότι παίζει βρώμικα στην άμυνα και πρέπει να διατηρήσουμε τη συγκέντρωσή μας και να μην παρασυρθούμε. Να κατεβούμε στο γήπεδο συγκεντρωμένοι και να δείξουμε ότι έχουμε ανώτερη ποιότητα ως ομάδα. Σαφώς οι νίκες της πρώτης φάσης είναι πολύ χρήσιμες γιατί μας δίνουν προβάδισμα έναντι των αντιπάλων που αντιμετωπίσαμε, ωστόσο βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα αφετηρία και η ετοιμότητα της ομάδας πρέπει να φτάσει στο 100%.

Αυτά προς το παρόν. Η επόμενη επικοινωνία μας θα γίνει –καλά να είμαστε- από το ξενοδοχείο της Εθνικής στο Μπίντγκοστς. Επ’ ευκαιρία θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη συμπαράσταση και το ενδιαφέρον που εκφράζετε μέσα από τα σχόλιά σας. Μας κάνουν πολύ καλό γιατί βλέπουμε και εγώ και τα άλλα παιδιά πόσο αγαπάτε όλοι σας αυτή την ομάδα. Εμείς θα τα δώσουμε όλα για να φτάσει η Εθνική ψηλά…

Γεια χαρά,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους.

Είμαι πολύ ικανοποιημένος από τα αποτελέσματα που έχουμε φέρει μέχρι τώρα. Καταφέραμε να κερδίσουμε τα Σκόπια και την Κροατία και να προκριθούμε στη δεύτερη φάση του Ευρωμπάσκετ και ομολογώ ότι είμαι έκπληκτος από την εικόνα της Εθνικής στην Πόζναν Αρένα.

Το είπα χθες το βράδυ στην κρατική τηλεόραση και τώρα θα εξηγήσω τι εννοούσα κάνοντας λόγο για έκπληξη. Υπάρχουν ομάδες που παίζουν καλά στην προετοιμασία, αλλά χάνουν στους επίσημους αγώνες. Άλλες δεν αποδίδουν στα φιλικά, αλλά παίρνουν φόρα στα επίσημα ματς. Άλλες έχουν σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή τους και δεν βρίσκουν ποτέ ρυθμό. Δεν ξέρω εμείς σε ποια κατηγορία ανήκουμε, ωστόσο η δική μου αίσθηση είναι ότι έχουμε γυρίσει έναν διακόπτη, με αποτέλεσμα να αποδίδουμε εξαιρετικό μπάσκετ για σημαντικά διαστήματα.

Ξαφνικά αποκτήσαμε χημεία, ενώ πριν από λίγες ημέρες είχαμε ανομοιογένεια και δεν είχα φοβηθεί να το καταθέσω μέσα από αυτό το blog. Γιατί αυτό που νιώθω, το εκφράζω, δεν το κρύβω. Και αυτό που με χαροποιεί είναι ότι οι παίκτες του πάγκου έδωσαν πολύ ποιοτικά λεπτά, όποιος έμπαινε στο γήπεδο ήξερε τον ρόλο του και φρόντιζε να μην κάνει το κάτι παραπάνω. Στην ομάδα έχουν ξεκαθαρίσει τα θέματα που αφορούν στο ποιος θα σκοράρει, ποιος θα πασάρει ή ποιος θα πάρει ριμπάουντ. Αυτά έχουν λυθεί και είναι τεράστιο κέρδος που το πετύχαμε από τόσο νωρίς.

Γιατί το Ευρωμπάσκετ δεν τελειώνει στις δύο πρώτες νίκες, έχει συνέχεια και ουσιαστικά ακόμη δεν έχουμε πετύχει τίποτα, χωρίς να θέλω να μειώσω τις δύο σπουδαίες νίκες επί των Σκοπίων και της Κροατίας. ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ, όσο και αν στην Ελλάδα κρύβεται ένα «αλλά» πίσω από κάθε γεγονός, τοποθέτηση ή ιδέα. «Καλός παίκτης ο τάδε, αλλά… Καλή ομάδα αυτή, αλλά… », υποστηρίζουν οι περισσότεροι και αυτό πραγματικά με ενοχλεί.

Τι θα πει ήταν εύκολος αντίπαλος τα Σκόπια; Εμείς τους κάναμε να μοιάζουν εύκολοι. Δηλαδή τι πρέπει να πούμε για την Κροατία που έχανε με 20 πόντους στο ημίχρονο; Ότι είναι κακή ομάδα ή ότι εμείς παίξαμε το καλύτερο πρώτο ημίχρονο ως ομάδα; Στην Ελλάδα, όμως, δεν κοιτάζουμε το ωραίο, αλλά εστιάζουμε στο άσχημο, ψάχνοντας λέξεις για να περάσουμε το δικό μας και να προκαλέσουμε ντόρο. Αυτό είναι λάθος.     

Τέλος πάντων, τα είπα αυτά γιατί τα αισθάνομαι και γιατί πιστεύω ότι παίξαμε πάρα πολύ καλά απέναντι στην Κροατία πετυχαίνοντας μια νίκη, που θα μετρήσει και στη δεύτερη φάση, καθώς για να μας προσπεράσουν οι Κροάτες θα πρέπει να σημειώσουν δύο περισσότερες νίκες από την Ελλάδα. Αποδείξαμε, πάντως, ότι είμαστε καλύτεροι και ομολογώ ότι από το προηγούμενο βράδυ ήμουν πολύ αισιόδοξος για τη χθεσινή νίκη. Είχαμε διαβάσει πολύ καλά το παιχνίδι με τη βοήθεια των προπονητών μας και ξέραμε τα αδύνατα σημεία των αντιπάλων μας. Κτυπήσαμε εκεί που έπρεπε και φύγαμε από το γήπεδο νικητές.

Αυτό που κρατάμε από το παιχνίδι είναι η άμυνά μας και οι αντιδράσεις κάθε φορά που οι Κροάτες επιχειρούσαν την αντεπίθεσή τους. Πάντα βρίσκαμε τρόπους για να τους σταματήσουμε, είτε με μια καλή άμυνα είτε πηγαίνοντας στις βολές, αξιοποιήσαμε τα όπλα που λέγονται συγκέντρωση και ψυχραιμία. Και παίξαμε με μυαλό. Μετά το «δύο στα δύο» δεν χρειάζεται ενθουσιασμός. Αντιθέτως, αν χάναμε από την Κροατία, δεν θα χρειαζόταν απογοήτευση γιατί το τουρνουά έχει πολύ δρόμο ακόμη.

Ο στόχος είναι να βελτιωνόμαστε ομαδικά και ατομικά και να κοιτάζουμε το επόμενο παιχνίδι. Σε ένα Ευρωμπάσκετ δεν προλαβαίνεις να γυρίσεις πίσω και να σκεφτείς, αλλά οφείλεις να προσανατολίζεσαι στον επόμενο στόχο. Και να έχεις ισορροπία πάνω από όλα. Στο μυαλό όλων πρέπει να βρίσκεται πρώτα η ομάδα και με ποιο τρόπο θα καταφέρνει να νικά. Δεν μετρούν τα στατιστικά του καθενός. Προσωπικά, μου αρέσει να κάνω καλύτερους τους συμπαίκτες μου. Δεν με ενδιαφέρει να σκοράρω 30 πόντους.

Όταν έλθουν τα δύσκολα, θα προσπαθήσω να το κάνω, αν φυσικά χρειαστεί και αν ωφελεί την ομάδα. Τώρα στη σκέψη μας βρίσκεται μόνο το Ισραήλ, απέναντι στο οποίο θα παίξουμε δυνατά για να κάνουμε το «τρία στα τρία». Δεν συμφωνώ, λοιπόν, με όσους υποστηρίζουν ότι θα είναι προπόνηση. Πρέπει να παίξουμε καλά, να κερδίσουμε για να διατηρήσουμε σε υψηλό επίπεδο τον ρυθμό μας. Δεν γίνεται να διαλέγεις παιχνίδια και να λες σήμερα θα παίξω, αύριο θα ξεκουραστώ. Θέλουμε να πάμε στο Μπίντγκοστς με τον τρόπο που μας χάρισε τις δύο πρώτες νίκες, σαν Εθνική Ελλάδος.  

Αυτά προς το παρόν. Τώρα το μεσημέρι, έχουμε μια προπόνηση, στη συνέχεια θα ξεκουραστούμε λίγο και ραντεβού στο γήπεδο για τον τρίτο αγώνα της πρώτης φάσης με το Ισραήλ. Εμείς θα τα ξαναπούμε μέσα από το SPORT24, όπως συμβαίνει εδώ και πέντε χρόνια…

Να είστε καλά,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους! Είμαστε εδώ στο Πόζναν και περιμένουμε τον δεύτερο αγώνα του Ευρωμπάσκετ με την Κροατία. Για πρώτη φορά έπειτα από αρκετά χρόνια παίξαμε καλά και κερδίσαμε άνετα στην πρεμιέρα μεγάλης διοργάνωσης και είναι λογικό αυτό να μας γεμίζει με αυτοπεποίθηση για τη δύσκολη συνέχεια.

Είναι σημαντικό να ξεκινάς καλά σε έναν αγώνα. Το παιχνίδι με τα Σκόπια δεν ήταν εύκολο, εμείς το κάναμε να μοιάζει έτσι. Κάθε πρεμιέρα κρύβει δυσκολίες και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά πραγματικότητα. Σεβαστήκαμε, όμως, τον αντίπαλο και για αυτό ήμασταν συγκεντρωμένοι και αποφασιστικοί, ώστε να τελειώσουμε από νωρίς την παρτίδα.

Πολλοί φίλοι με ρωτούσαν πώς αισθάνθηκα με κάποια πράγματα που συνέβαιναν γύρω μας πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα, με κάποιες συμπεριφορές που δεν θα μπορούσε να μείνουν ασχολίαστες. Προσωπικά, κοίταζα να είμαι συγκεντρωμένος και να αφήσω έξω από το μυαλό μου σκέψεις που σε δηλητηριάζουν. Ηταν η πρώτη φορά στην καριέρα μου, όμως, που είδα να αποδοκιμάζουν τον εθνικό ύμνο της χώρας μου σε διεθνή διοργάνωση. Δεν μου έχει ξανατύχει και για αυτό το μνημονεύω μέσα από αυτό το blog. Είναι ντροπή να γιουχάρουν κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου μιας χώρας. Και μεγάλη ασέβεια.

Παρ’ όλα αυτά η ομάδα έμεινε συγκεντρωμένη στον στόχο της και αυτό κρατάμε από αυτή την άνετη νίκη επί των Σκοπίων στην πρεμιέρα του Ευρωμπάσκετ. Παρά την απειρία και το νεαρό της ηλικίας, η ομάδα πήρε διαφορά από το ξεκίνημα και αυτό μας βοήθησε να αποβάλουμε το όποιο άγχος της πρεμιέρας. Δείξαμε από την αρχή ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και μετά τους αποτελειώσαμε. Αντιθέτως, αν η αρχή δεν ήταν καλή και το ματς πήγαινε πόντο-πόντο, τώρα θα μιλούσαμε για μια εντελώς διαφορετική αναμέτρηση. Για αυτό επαναλαμβάνω ότι εμείς την κάναμε εύκολη. Οσο για κάποια λάθη που έγιναν στο δεύτερο ημίχρονο, λόγω της τεράστιας διαφοράς στο σκορ, τα βρίσκω κάπου και φυσιολογικά.

Δεύτερο εμπόδιο σε αυτό το Ευρωμπάσκετ είναι η Κροατία, μια πάρα πολύ καλή ομάδα, η οποία έχει τους ίδιους στόχους με μας, δηλαδή την πρώτη θέση του ομίλου. Οι Κροάτες δυσκολεύτηκαν αρκετά απέναντι στο Ισραήλ και αυτό βεβαιώνει ότι η διοργάνωση είναι αμφίρροπη και όλοι μπορεί να κερδίσουν όλους. Είδαμε τι συνέβη και στην αναμέτρηση της Σερβίας με την Ισπανία. Και μην μου πει κανείς ότι δεν εξεπλάγη από τη νίκη των Σέρβων! Προσωπικά, με εξέπληξε πολύ και βλέπω ότι έπειτα από πολλά χρόνια, 7-8 ομάδες είναι ικανές να διεκδικήσουν το χρυσό μετάλλιο.

Κάποιοι φίλοι μού θυμίζουν το τρίποντο που έβαλα και νικήσαμε την Κροατία σε εκείνο το δραματικό παιχνίδι της δεύτερης φάσης στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας πριν από δύο καλοκαίρια. Προφανώς το κάνουν για να με «φτιάξουν» εν όψει του σημερινού αγώνα, αλλά η απάντηση που τους δίνω είναι ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ο αθλητισμός δεν σταματάει, έχει συνέχεια και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάζουμε το παρόν αφήνοντας το παρελθόν στην άκρη. Εκείνο το ματς πάει, πέρασε… Πάμε για άλλα.

Απέναντι στους Κροάτες, πρέπει να εμφανιστούμε με την ίδια συγκέντρωση, με αφοσίωση στην άμυνα και λιγότερα λάθη στην επίθεση για να πάρουμε ένα αποτέλεσμα, που θα μεταφέρουμε και στη δεύτερη φάση. Αρα, η νίκη έχει διπλή σημασία!

Αυτές τις λίγες ώρες, λοιπόν, που μεσολαβούν μέχρι το τζάμπολ, θα προετοιμαστούμε πνευματικά, ώστε να είμαστε έτοιμοι για αυτό τον δύσκολο αγώνα. Η πρεμιέρα με τα Σκόπια τελείωσε και προχωράμε. Σε ένα Ευρωμπάσκετ το βασικό συστατικό είναι η διάρκεια στην απόδοση. Το τουρνουά είναι μεγάλο, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε νίκες και ήττες με την ίδια νηφαλιότητα. Κάτι μου λέει ότι θα τα πάμε καλά, αλλά ακόμη είμαστε στο πρώτο βήμα. Υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά μας…

Αυτά προς το παρόν. Σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση, την εμπιστοσύνη και την αγάπη που δείχνετε στην ομάδα. Όπως έχω ξαναπεί, από την πλευρά μας θα κάνουμε τα πάντα για να συνεχίσουμε να φέρνουμε διακρίσεις στη χώρα μας και να κάνουμε υπερήφανους τους Ελληνες.

Γεια χαρά,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους! Εχουν περάσει κάμποσες ημέρες από την τελευταία επικοινωνία μας μέσα από το SPORT 24. Οπως καταλαβαίνετε, έπειτα από τόση ενέργεια και κούραση, σωματική και πνευματική, είχαμε όλοι ανάγκη από διακοπές, για αυτό και αποφάσισα να μην… πιάσω λάπτοπ στα χέρια μου και να κάνω αποτοξίνωση. Τώρα, όμως, που βρίσκεται σε εξέλιξη η προετοιμασία της εθνικής ομάδας είναι η κατάλληλη στιγμή για να τα ξαναπούμε έχοντας ως προορισμό το Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας.

Για να είμαι ειλικρινής, όταν ξεκουράζεσαι για λίγες ημέρες, έρχεται η ώρα που ο οργανισμός από μόνος του ζητάει προπόνηση και εγώ αυτό το παθαίνω κάθε χρόνο. Μπορεί κάποιοι να αναρωτηθούν… μα τι λέει αυτός, αλλά μου έλειψε πολύ το μπάσκετ. Μολονότι αγωνιζόμαστε όλη τη χρονιά, χειμώνα καλοκαίρι επί αρκετά χρόνια, για μένα το μπάσκετ είναι τρόπος ζωής και δεν μπορώ να μείνω για πολύ έξω από αυτή την κατάσταση.

Για μένα, λοιπόν, οι διακοπές αποτελούν ενεργητική ξεκούραση. Κάνω τα τρεξίματά μου, τα βάρη μου, τα σουτάκια μου, ανεξάρτητα από το αν βρίσκομαι σε διακοπές στο εξοχικό μου ή σε κάποιο ξενοδοχείο. Αρκεί αυτό να έχει γυμναστήριο, ειδάλλως κάθε φορά που βρίσκομαι στην πόλη μου, στη Λάρισα επισκέπτομαι καθημερινά το κλειστό της Νεάπολης για να κάνω σουτ. Με αυτό τον τρόπο, έχω τα πόδια μου καλά, αισθάνομαι υγιής και προσπαθώ να αποφεύγω τους τραυματισμούς. Ετσι λειτουργεί ο οργανισμός μου. Οταν κάνεις πρωταθλητισμό, άλλωστε, δεν υπάρχει ούτε μέρα που να μην γυμναστείς, που να αφεθείς τελείως. Οι διακοπές μου είναι πάντα όπως σας τις περιγράφω. Λίγο από όλα, αλλά μέσα σε αυτά και η προπόνηση…

Εδώ και λίγες ημέρες ξεκίνησε και η προετοιμασία με την Εθνική. Ευτυχώς, δεν μπήκαμε δυνατά, αλλά σιγά σιγά ακολουθώντας ειδικό πρόγραμμα για να μπορέσουμε σταδιακά να βρούμε τα πατήματά μας. Μιλάμε για μια καινούργια ομάδα, με καινούργιους παίκτες και προπονητές, οι οποίοι προσπαθούν να εφαρμόσουν τις ιδέες τους. Ολα είναι καινούργια και θα παρομοιάσω αυτή την κατάσταση με εκείνη που είχε βιώσει η Εθνική το 2004, τότε που μπήκαν νέα πρόσωπα και υιοθέτησε διαφορετική φιλοσοφία.

Πολλοί με ρωτούν για τις διαφορές που εντοπίζω σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό που φαίνεται στις προπονήσεις είναι ότι γίνεται προσπάθεια να αποκτήσουμε μεγαλύτερη ταχύτητα. Οπως έχω ξαναπεί, όμως, εμένα μου αρέσει η ουσία και να κερδίζω, παρά το θέαμα και τα λάθη. Τώρα, αν καταφέρουμε να παντρέψουμε αυτά τα δύο, θα είναι το ιδανικό. Από την άλλη η ιδιοσυγκρασία του Ελληνα μπασκετμπολίστα επιτάσσει ορισμένα πράγματα, όπως δυνατή άμυνα και ομαδική δουλειά. Αυτά δεν μπορεί να αλλάξουν, είναι σημείο αναφοράς.

Παρά τις απουσίες που έχουμε, οι οποίες είναι πολύ σημαντικές, οι στόχοι της Εθνικής είναι υψηλοί και πρέπει αυτοί που έχουμε μείνει στην ομάδα να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διατηρήσουμε τη χώρα μας στις πρώτες θέσεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ, όπου και ανήκει. Η Ελλάδα είναι μεγάλη δύναμη στο μπάσκετ και υπό οποιαδήποτε μορφή πίεσης πρέπει να αντεπεξέρχεται και να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί. Εχουμε όλα τα εφόδια και θα διεκδικήσουμε κάτι καλό και σε αυτό το Ευρωμπάσκετ. Στο δικό μου το μυαλό το μόνο που υπάρχει είναι το μετάλλιο. Μπορώ να πω, όμως, ότι αυτός ο στόχος φέτος είναι πιο δύσκολος από ποτέ.

Στην προετοιμασία όλα τα παιδιά προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις. Ισως είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν τόσες ανοικτές θέσεις στη δωδεκάδα. Υπάρχει ανταγωνισμός, καλό κλίμα, είμαστε μια παρέα και προχωράμε. Στην περίοδο που βρισκόμαστε, πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε σκληρά, όσο πιο σκληρά γίνεται και το βασικότερο είναι να έχουμε την υγειά μας. Η ομάδα χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη, να βάλει αρκετά πράγματα στο παιχνίδι της και φυσικά το θέμα είναι να είσαι έτοιμος όταν πρέπει. Ουτε στα φιλικά, ούτε πουθενά, αλλά στις 7 Σεπτεμβρίου που αρχίζει η διοργάνωση. Από εκείνη τη μέρα θα αρχίσει να κρίνεται η προσπάθειά μας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην περίοδο του μονταρίσματος και των πειραμάτων. Είμαι, όμως, αισιόδοξος ότι θα πάμε μια χαρά.

Προτού σας αποχαιρετίσω, θα ήθελα να αναφερθώ και στις μεγάλες επιτυχίες των μικρότερων εθνικών ομάδων, οι οποίες συνέχισαν την επιτυχημένη πορεία και τη συλλογή μεταλλίων για τη χώρα μας και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Για αυτά τα παιδιά, έκλεισε ένας κύκλος αγώνων απέναντι στους συνομήλικούς τους και πλέον θα ενσωματωθούν σιγά σιγά στην ανδρική ομάδα, όχι μόνο στην Εθνική, αλλά και στους συλλόγους.

Εχω περάσει από αυτή την κατάσταση και πρέπει να τους πω ότι χρειάζεται υπομονή γιατί δεν θα είναι όλα εύκολα ειδικά στο ξεκίνημα της καριέρας τους. Δεν χρειάζεται αν τα βρεις σκούρα στην αρχή, να απογοητευτείς, αλλά να μην το βάλεις κάτω και να πεισμώσεις για να τα καταφέρεις. Πρέπει όλα τα παιδιά να δουλέψουν ατελείωτες ώρες στο γήπεδο, αυτό είναι το νούμερο ένα. Το δεύτερο είναι η καλή νοοτροπία και το τρίτο να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Για μένα αυτό πρέπει να είναι το τρίπτυχο.

Δεν είμαι, βλέπετε, άνθρωπος που ενθουσιάζεται εύκολα. Προτιμώ την ισορροπία και αυτό που έχω να προτείνω στα παιδιά, είναι να δουλέψουν σκληρά και να έχουν το κεφάλι κατεβασμένο. Ολοι τους έχουν τα φόντα να πετύχουν σπουδαία πράγματα, αρκεί και οι σύλλογοι να πιστέψουν στο ταλέντο τους. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βλέπεις στις ελληνικές ομάδες να αγωνίζονται Ελληνες παίκτες.

Αυτά προς το παρόν. Ελπίζω να μη σας κούρασα, αλλά είχαμε καιρό να τα πούμε. Τώρα που άρχισαν οι υποχρεώσεις με την Εθνική θα έχουμε την ευκαιρία να επικοινωνούμε συχνότερα μέσω του SPORT 24, το οποίο φιλοξενεί αυτό το blog για κοντά μια… πενταετία! Να είστε καλά, λοιπόν, και σε όσους ετοιμάζονται για διακοπές, τους εύχομαι καλή ξεκούραση.

Γεια χαρά και εδώ είμαστε για να τα ξαναπούμε τις επόμενες ημέρες,

Βασίλης.

Καλημέρα σε όλους. Εχουν περάσει λίγες ώρες μετά τον δεύτερο τελικό της Α1 και το 2-0 που κάναμε στη σειρά με τον Ολυμπιακό και είναι ευκαιρία για μια νέα επικοινωνία μέσω του SPORT24. Όταν ξεκίνησε αυτό το blog το 2005, δεν περίμενα ότι θα είχε τέτοια ανταπόκριση. Στην πορεία, όμως, η αγάπη και η συμπαράσταση που δείχνετε μέσα από τα mail και τα σχόλιά σας έχουν συντηρήσει αυτό το ηλεκτρονικό ημερολόγιο κάνοντάς το πολύ ζωντανό και άμεσο. Πάμε, λοιπόν, τώρα που ξεκουραζόμαστε λιγάκι εν όψει του τρίτου αγώνα να βάλουμε κάτω μερικές σκέψεις που έκανα μετά το ματς στο ΟΑΚΑ.
Με όλο το σεβασμό που τρέφω για τον Ολυμπιακό, ειλικρινά δεν περίμενα να νικήσουμε τόσο εύκολα στον δεύτερο τελικό. Ο Ολυμπιακός είναι μεγάλη ομάδα με σπουδαίους παίκτες, που έχουν πλούσιο ατομικό ταλέντο. Μια ομάδα που παλεύει σε όλα τα παιχνίδια μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Παίξαμε, όμως, καλύτερα από ό,τι στον πρώτο τελικό καταφέρνοντας να κυριαρχήσουμε με όπλο την άμυνά μας. Χτυπήσαμε εκεί που έπρεπε και όταν πήραμε διαφορά, βάλαμε ακόμη μεγαλύτερη ένταση στην άμυνά μας, διατηρήσαμε υψηλό ρυθμό και δεν σταματήσαμε να παίζουμε όπως συνέβη στο ΣΕΦ.
Τι θέλω να πω με αυτό; Στον πρώτο τελικό όταν πήραμε διαφορά, καθίσαμε λίγο όπως λέμε στο μπάσκετ. Η άμυνά μας χαλάρωσε και παίξαμε με το χρόνο. Στο δεύτερο παιχνίδι δεν σταματήσαμε ούτε δευτερόλεπτο. Θα μπορούσα να πω ότι όχι μόνο διατηρήσαμε τον ίδιο ρυθμό, αλλά τον αυξήσαμε κιόλας. Και σε αυτό βοήθησαν όλα τα παιδιά. Δεν νομίζω ότι στον δεύτερο τελικό υπήρξε παίκτης του Παναθηναϊκού που δεν ανήκε στους διακριθέντες. Ηταν όλοι σπουδαίοι, καθένας με τον ρόλο του, αλλά όλοι με τεράστια διάθεση να κάνουμε το 2-0. 
Τώρα την πίεση την έχει ο Ολυμπιακός, ο οποίος χρειάζεται τρεις νίκες για να πάρει το πρωτάθλημα. Οσο για τη δική μας πίεση, πιστεύω ότι έχουμε την αναγκαία που χρειάζεται για να υπάρχει εγρήγορση και τίποτα παραπάνω. Ξέρουμε να ζούμε με την πίεση, αλλιώς δεν θα παίζαμε στον Παναθηναϊκό. Η ομάδα μου ξέρει τι πρέπει να κάνει. Εχει αυτοματισμούς. Οι προπονητές προετοιμάζουν τους παίκτες και παίρνουν από αυτούς το μάξιμουμ. Εχουμε αυτοπεποίθηση, είμαστε φτιαγμένοι για τίτλους. Στον Παναθηναϊκό είναι όλα στρωμένα.
Το μεγάλο χάρισμα, βέβαια, της ομάδας είναι ότι μπορεί να κερδίζει ακόμη και σε βραδιές που δεν έχει σπουδαία απόδοση, όπως συνέβη στο πρώτο ματς στο ΣΕΦ. Είναι λογικό και ανθρώπινο το να βρεθείς σε άσχημη μέρα, αλλά αυτό κάνει τον Παναθηναϊκό να ξεχωρίζει. Μπορεί να κερδίζει και όταν είναι μέτριος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν έχει προηγηθεί και ένα ψυχολογικό άδειασμα μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γεμίζεις, να αδειάζεις και να είσαι υποχρεωμένος να ξαναγεμίσεις και να διεκδικήσεις τον επόμενο στόχο. 
Υπάρχει, όμως, φοβερή δίψα για τίτλους και ο Παναθηναϊκός, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, έχει αποδείξει πόσο έτοιμος πνευματικά εμφανίστηκε σε αυτούς τους τελικούς με τον Ολυμπιακό. Ετσι λειτουργούν οι πολύ μεγάλες ομάδες και οι σπουδαίοι παίκτες. Μετά το τέλος του δεύτερου τελικού με ρώτησαν πώς καταφέρνουμε και βρίσκουμε τόση ενέργεια έπειτα από τόσο επίπονη χρονιά. Η απάντηση βρίσκεται στο τέλος του δρόμου. Είναι τεράστια πρόκληση η κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος, ενός ακόμη τίτλου και αυτό το στοίχημα σε γεμίζει ενέργεια που φτάνει και περισσεύει όχι μόνο για πέντε, αλλά για δέκα αγώνες σερί!
Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία του τι μπορεί να συμβεί στο ΣΕΦ στον τρίτο τελικό, κυρίως λόγω της απογοήτευσης των φίλων του Ολυμπιακού. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι δεν πρέπει να ξεπερνά κάποια όρια είτε πρόκειται για ΣΕΦ είτε για ΟΑΚΑ. Υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο συλλόγων, αλλά ως εκεί. Κάποιος θα νικήσει, κάποιος θα χάσει. Στο παρκέ ας κερδίσει η καλύτερη ομάδα. Το τι θα συμβεί εκτός αγωνιστικού χώρου, είναι αρμοδιότητα όλων να φροντίσουν για την ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα των παικτών. 
Πότε θα καταλάβουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού ότι δεν πάμε για πόλεμο, αλλά για να παίξουμε μπάσκετ; Αν κάποιοι θέλουν ή έχουν συμφέροντα να μετατρέψουν και το μπάσκετ σε πόλεμο, ας τους εντοπίσουν οι αρχές και ας πάρουν τα μέτρα τους. Είναι ντροπή να ξεφτιλιζόμαστε στο εξωτερικό από μερικούς ανεγκέφαλους, που δεν έχουν καμία διάθεση να παρακολουθήσουν μπάσκετ, αλλά έρχονται στα γήπεδα για να προκαλέσουν φθορές και να κάνουν φασαρίες. Ημασταν 20 πόντους μπροστά και κάποιοι έβλεπαν μόνο το κόκκινο χρώμα θέλοντας να σπάσουν το γήπεδο. Κάποτε θα πρέπει να σταματήσει αυτό το ντροπιαστικό φαινόμενο. 
Αυτά προς το παρόν. Ελπίζω να μην χρειάζεται σε κάθε blog, συνέντευξη ή απλή αναφορά, να υπενθυμίζουμε ότι η βία δεν έχει θέση στον αθλητισμό και ότι οι παίκτες είμαστε φίλοι μεταξύ μας. Τα λέμε και τα ξαναλέμε, αλλά δυστυχώς πάλι τα ίδια.
Ως την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά,
Βασίλης.