Βασίλης Σπανούλης

Καλημέρα σε όλους. Οι απανωτές υποχρεώσεις έβαλαν για λίγο στην άκρη την επικοινωνία που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια μέσω του Sport24.gr, αλλά σήμερα θα τα συζητήσουμε όλα.

Η τελευταία περίοδος ήταν πολύ δύσκολη για τον Παναθηναϊκό. Το είχα πει, άλλωστε, ότι γενικά δεν παίζαμε καλά. Κάθε χρόνο είχαμε τα πάνω και τα κάτω μας και το τελευταίο διάστημα είμαστε στα κάτω μας. Ετσι απλά. Οσο και αν το πιέζεις, δεν σου βγαίνει, αυτό σημαίνει να είσαι στα κάτω σου.

Στον αγώνα με την Παρτιζάν είχαμε τον έλεγχο, αλλά οι αντίπαλοί μας μάς κοίμισαν και σε συνδυασμό με τη σιγουριά ότι θα τους κερδίζαμε, δεν ήθελε πολύ για να χάσουμε τη διαφορά των δέκα πόντων και μαζί το παιχνίδι. Με το Μαρούσι το θέμα ήταν καθαρά ψυχολογικό.

Η συγκέντρωση τόσου κόσμου στο ΟΑΚΑ την περασμένη Παρασκευή ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Τέτοιες κινήσεις δεν συμβαίνουν κάθε μέρα και αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο κόσμος της ομάδας μάς ανέβασε και μας συσπείρωσε. Ηταν εκπληκτικό αυτό που συνέβη στο ΟΑΚΑ, δεν έχω λόγια για να το περιγράψω… Και αυτή τη συσπείρωση τη δείξαμε στην Κυψέλη απέναντι στον Πανελλήνιο.

Πλέον, κάθε ματς για τον Παναθηναϊκό είναι τελικός. Κάθε βράδυ θα δίνουμε την ψυχή μας για να νικάμε. Ακόμη και έπειτα από τόσο δύσκολη περίοδο, είμαστε μέσα σε όλους τους στόχους και με πολλές πιθανότητες. Στο χέρι μας είναι. Αν είμαστε αυτοί που πρέπει, δεν μας φοβίζει τίποτε.

Κάθε χρόνο υπάρχει μια περίοδος φουρτούνας. Άλλες φορές είναι έντονη, άλλες λιγότερο έντονη. Αυτή η ομάδα, όμως, ξέρει να αντιδρά μετά τις φουρτούνες και έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Μετά τις φουρτούνες παίρνει τίτλους, οι οποίοι σε τελική ανάλυση είναι το σημαντικότερο στη δουλειά μας.

Πολλοί φίλοι με ρωτούν γιατί έμεινα ως αργά το βράδυ στο ΟΑΚΑ και δεν πήγα στο σπίτι μου μετά την ήττα από το Μαρούσι. Περίμενα αυτή τη στιγμή για να σας εξηγήσω. Αν πέρυσι είχα πει ότι η ήττα από τη Σιένα στο ΟΑΚΑ ήταν η χειρότερη στα χρόνια που παίζω στον Παναθηναϊκό, τότε οι δύο απανωτές ήττες από την Παρτιζάν και από το Μαρούσι ήταν ακόμη χειρότερες για μένα.

Όταν είσαι πρώτος, όταν τα έχεις πάρει όλα την προηγούμενη χρονιά, σου είναι δύσκολο να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει. Πληγώνεται ο εγωισμός σου, στενοχωριέσαι, μολονότι γνωρίζεις ότι στον αθλητισμό υπάρχει και η ήττα στο πρόγραμμα. Όχι έτσι, όμως και σε καμία περίπτωση, όχι σε τόσο κρίσιμα ματς.

Εμεινα, λοιπόν, στο ΟΑΚΑ σκεπτόμενος την επόμενη μέρα. Όχι το χθες. Βασάνιζα το μυαλό μου και προσπαθούσα να βρω τι πρέπει να βελτιώσουμε, η ομάδα και εγώ προσωπικά που είμαι μέλος της, ώστε να ανατρέψουμε το σκηνικό και να πάρουμε και τους τρεις τίτλους. Εκείνη την ώρα ήθελα να κάτσω να σκεφτώ μόνος μου και όχι να μεταφέρω το άγχος και τα προβλήματά μου στο σπίτι, στην οικογένειά μου. Ετσι κάνω, πάντα. Όταν γυρίζεις στο σπίτι, πρέπει να είσαι χαμογελαστός, να μην κουβαλάς τα προβλήματά σου.

Όλα αυτά είναι παρελθόν, τώρα έχουμε μπροστά μας την αναμέτρηση της Πέμπτης με την Μπαρτσελόνα στη Βαρκελώνη. Για μας είναι ο πρώτος τελικός και δεν μας ενδιαφέρει ποιον αντίπαλο έχουμε μπροστά μας. Είμαστε μεγάλη ομάδα και όπως έχω ξαναπεί το αίσθημα της επιβίωσης βοηθάει πάντα τον Παναθηναϊκό. Όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, βγαίνουν έξω οι δυνάμεις σου.

Εγώ θα είμαι υπερήφανος αν βλέπω την ομάδα μου να σκίζεται στο γήπεδο σαν να παίζει κάθε βράδυ έναν τελικό. Αυτό το είδα στην Κυψέλη μετά από πολύ καιρό. Επί σαράντα λεπτά ήμασταν συγκεντρωμένοι στην άμυνα, δουλέψαμε σκληρά και ανταμειφθήκαμε. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να κερδίσουμε.

Ολοι γνωρίζουμε ότι κάθε χρονιά μετά το Triple Crown είναι δύσκολη. Εμείς, όμως, είμαστε εδώ για να πετύχουμε πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει. Όλα εξαρτώνται από μας, είναι στο χέρι μας. Δεν θέλω να υποβαθμίσω τις νίκες της Παρτιζάν και του Αμαρουσίου, αλλά χάσαμε από τον εαυτό μας. Στην Κυψέλη παίξαμε εναντίον του Πανελληνίου και όχι εναντίον του εαυτού μας.

Δεν θέλω να φανώ υπερφίαλος, αλλά όταν παίζουμε το μπάσκετ που ξέρουμε, καμία ομάδα δεν μπορεί να μας κερδίσει. Αυτό αισθάνομαι και αυτό λέω. Ταμείο φυσικά θα γίνει στο τέλος. Αυτά προς το παρόν, μας περιμένουν τελικοί όπως σας είπα και αυτό αποτελεί πρόκληση για όσους αγωνίζονται και εργάζονται στον Παναθηναϊκό. Να είστε όλοι καλά και σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση.

Γεια χαρά,
Βασίλης.