Βασίλης Σπανούλης

Εδώ είμαστε και πάλι! Για να σας πω τα νέα μου από το Χιούστον, αλλά και ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» για όλα αυτά τα mail που μου στέλνετε και όποτε τα διαβάζω ειλικρινά μου φτιάχνουν τη διάθεση! Τέτοια συμπαράσταση δεν την περίμενα και οφείλω να ομολογήσω ότι η αγάπη σας με κάνει να μην έχω αισθανθεί ποτέ μοναξιά εδώ που βρίσκομαι…

Βέβαια η μητέρα μου δεν έχει φύγει ποτέ από τη στιγμή που προσγειωθήκαμε στο Χιούστον και δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις έναν δικό σου άνθρωπο να σε φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο! Σχεδόν έχω συμπληρώσει έξι μήνες στην Αμερική και όπως σας έγραφα την τελευταία φορά έχω προσαρμοστεί 100% στο νέο τρόπο ζωής. Θα έλεγα και στον τρόπο παιχνιδιού, άσχετα αν δεν έχω πολύ χρόνο συμμετοχής στα ματς των Ρόκετς.

Τουλάχιστον, έχω καταλάβει πώς παίζεται εδώ το άθλημα και πιστέψτε με, μόνο αν κάποιος έλθει εδώ για να παίξει μπάσκετ, θα μπορέσει να καταλάβει τι εννοώ. Το ΝΒΑ δεν έχει καμία σχέση με την Ευρώπη, τα πάντα εδώ είναι διαφορετικά, από τον τρόπο που σκέφτονται και ενεργούν οι παίκτες μέχρι τη φιλοσοφία των προπονητών και το τι είναι αυτό που κάνει ορισμένους παίκτες να ξεχωρίζουν…

Μιας και το ανέφερα, άλλοι 21 αγώνες μας χωρίζουν από τα πλέι οφ. Η κανονική περίοδος πλησιάζει προς το τέλος της και αυτή τη στιγμή η ομάδα μου κατέχει το πέμπτο καλύτερο ρεκόρ στη Δύση. Αν ολοκληρωνόταν αυτή τη στιγμή η ρέγκιουλαρ σίζον, θα παίζαμε στα πλέι οφ με την Γιούτα, μια από τις καλύτερες ομάδες του ΝΒΑ. Κατά τη γνώμη μου, αυτές που ξεχωρίζουν είναι το Φοίνιξ, το Ντάλας, το Σαν Αντόνιο και η Γιούτα, όμως και εμείς έχουμε πιάσει πολύ υψηλή απόδοση σε ορισμένους αγώνες, αλλά όλη τη χρονιά είχαμε προβλήματα τραυματισμών.

Πριν από λίγες μέρες επέστρεψε στους αγώνες και ο Γιάο, ο οποίος ήταν τραυματίας και προσπαθεί να αποδώσει σύμφωνα με τις δυνατότητές του, που είναι πάρα πολύ υψηλές. Ατελείωτες θα έλεγα! Τελευταία έχουμε έλθει πολύ κοντά με τον Ιάκωβο, τον οποίο δεν γνώριζα καλά μέχρι να έλθει από το Μέμφις στο Χιούστον. Ο κόσμος στην Ελλάδα είναι λογικό να μην τον ξέρει αρκετά ως χαρακτήρα, γιατί έφυγε πριν από επτά χρόνια για να παίξει στο ΝΒΑ, αλλά είναι πολύ καλό παιδί και κάνουμε παρέα. Οπως παρέα κάνω και με άλλους συμπαίκτες μου εδώ στο Χιούστον. Με κανέναν δεν έχω πρόβλημα…Πολύς κόσμος με ρωτάει αν μου λείπει η Ελλάδα! Μα είναι δυνατόν να μη μου λείπει; Μιλάω βέβαια καθημερινά στο τηλέφωνο με τον αδελφό μου, τον Δημήτρη, με φιλαράκια και παλιούς συμπαίκτες και μαθαίνω τα νέα. Ευρωλίγκα παρακολουθώ μέσω τους επίσημου site, τα νέα της Α1 και της Α2 από τον αδελφό μου και από συμπαίκτες που είχα στον Παναθηναϊκό. Γενικώς, προσπαθώ να ενημερώνομαι και να μην μου ξεφεύγει τίποτα, όσο δύσκολο και αν είναι κάτι τέτοιο στην πράξη.

Με τον Ζήση εννοείται ότι μιλάω στο τηλέφωνο. Μου είπε για τα τρεχάματα που έχει η Μπενετόν, άντε να δούμε πώς θα ξεμπλέξουν με την ιταλική δικαιοσύνη. Θα σας πω τώρα κάτι άσχετο, που μπορεί να σας φανεί εντελώς παράξενο. Στο Χιούστον έχει απίστευτη ζέστη για την εποχή. Μερικές φορές μέσα στη μέρα το θερμόμετρο μπορεί να πιάσει τους 25 βαθμούς, πιο πολλούς και από την Ελλάδα και μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση!

Τον ελεύθερο χρόνο, πίνω κάνα καφεδάκι με φιλαράκια Ελληνες ή με κάποιους συμπαίκτες μου ή μένω στο σπίτι για ξεκούραση. Μπορεί να μην παίζω όσο θα ήθελα, αλλά στις προπονήσεις δουλεύω σκληρά και μετά είμαι συνήθως κουρασμένος. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω αυτά τα λόγια είμαι στο σπίτι μου. Δεν έχουμε ταξίδι κιόλας, γιατί παίζουμε με τους Μάτζικ σήμερα (Κυριακή, 11/3), οπότε ήταν σούπερ ευκαιρία να επικοινωνήσουμε άλλη μια φορά μέσω του blog.

Την επόμενη φορά, ελπίζω να έχω περισσότερα και πιο ενδιαφέροντα νέα. Να είστε όλοι καλά. Να ξέρετε ότι διαβάζω όλα τα mail που μου στέλνετε και σας ευχαριστώ όλους! Με βοηθάτε πολύ…

Βασίλης…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Κυριακή, 11 Μάρτιος 2007 στις 3:16 μ.μ. στην κατηγορία Μπάσκετ. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.