Βασίλης Σπανούλης

Καλημέρα σε όλους από το Λος Αντζελες! Αυτή η διαδικασία του blog έχει αρχίσει να μου αρέσει πολύ, γιατί είναι ο πιο άμεσος τρόπος επικοινωνίας μου μαζί σας. Δεν θα έλεγα μόνο με τους αναγνώστες του SPORT 24, αλλά τελευταία και με τους φίλους των Ρόκετς εδώ στην Αμερική!

Το λέω αυτό γιατί την προηγούμενη φορά που σας έγραψα, μέσα σε λίγες ώρες ολόκληρο το blog είχε μεταφραστεί στα αγγλικά και βρισκόταν σε site οπαδών των Ρόκετς. Προφανώς, κάποιος θεότρελος Ελληνοαμερικανός είχε αυτή την ιδέα και όταν το είδα γραμμένο στα αγγλικά, ομολογώ ότι μου προκάλεσε τεράστια εντύπωση και έπαθα την πλάκα της ζωής μου!

Είναι πολύ σημαντικό εξάλλου το γεγονός ότι σε όποια πόλη πηγαίνουμε με τους Ρόκετς με πλησιάζουν Ελληνες και μου δείχνουν την αγάπη τους. Οταν βρίσκεσαι τόσο μακριά από την πατρίδα σου, είναι πραγματικά σπουδαίο να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο και ειλικρινά θέλω να στείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συμπατριώτες μας που ζουν στις ΗΠΑ και είναι φίλοι του μπάσκετ.

Οπως θα ξέρετε, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στο Λος Αντζελες για τον αγώνα με τους Λέικερς και είμαι βέβαιος ότι το πρώτο πράγμα που θα θέλατε να σχολιάσω είναι οι εξωπραγματικές εμφανίσεις του Κόμπι Μπράιαντ! Οπως το λέω: Εξωπραγματικές!

Και με τους 81 πόντους εναντίον των Τορόντο Ράπτορς και φέτος με τις τέσσερις συνεχόμενες 50άρες και βάλε, ο Κόμπι γράφει τη δική του Ιστορία στο επαγγελματικό μπάσκετ. Ο παίκτης αυτός δεν σταματιέται με προσωπική, αλλά μόνο με ομαδική άμυνα. Στο ΝΒΑ, όμως, είθισται το “ένας εναντίον ενός” και για αυτό τον βλέπουμε να πετυχαίνει 65 πόντους σε έναν αγώνα.

Ο ντόρος που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του θα έλεγα ότι είναι απολύτως φυσιολογικός, γιατί πραγματικά αξίζει να τον μνημονεύουν όλα τα ΜΜΕ στα ρεπορτάζ τους και οι φίλοι του μπάσκετ στις συζητήσεις τους. Μόνο ένα πράγμα δεν μου αρέσει.

Οι συγκρίσεις με τον Μάικλ Τζόρνταν, οι οποίες είναι βέβαια αναπόφευκτες λόγω των ρεκόρ που καταρρίπτει κάθε χρόνο ο Κόμπι. Τζόρνταν δεν θα ξαναβγεί ποτέ. Μπορεί ο Κόμπι να είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει, ωστόσο κάθε παίκτης έχει τη μοναδικότητά του και οι συγκρίσεις είναι αδόκιμες…

Ας αφήσουμε, όμως, αυτό το θέμα και ας μείνουμε στην ομάδα μας. Οπου να ‘ναι, τελειώνει η κανονική περίοδος και ο στόχος μας είναι να ξεπεράσουμε τους Γιούτα Τζαζ, ώστε να έχουμε εμείς το πλεονέκτημα της έδρας στα πλέι οφ.

Οσο η σεζόν φτάνει προς το τέλος, δεν υπάρχουν εύκολοι αγώνες, γιατί από τη μια οι αντίπαλοι θέλουν να πετύχουν όσο το δυνατόν περισσότερες νίκες για να κατακτήσουν το καλύτερο ρεκόρ και από την άλλη οι παίκτες των ομάδων που δεν προλαβαίνουν τα πλέι οφ τα δίνουν όλα για να μπορέσουν να υπογράψουν καλύτερα συμβόλαια το καλοκαίρι.

Για αυτό κάθε ματς είναι τελικός και μετά τη νίκη επί των Κλίπερς θα προσπαθήσουμε να κάνουμε το ίδιο και με τους Λέικερς.

Μου φαίνεται απίστευτο το πόσο γρήγορα η χρονιά φτάνει προς το τέλος της. Ισως να φταίει το πολύ φορτωμένο πρόγραμμα, τα συνεχή ταξίδια και οι αγώνες. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, τώρα αρχίζουν τα ωραία και εννοώ τα πλέι οφ, όπου κρίνονται οι στόχοι των ομάδων και εμείς θα προσπαθήσουμε να εμφανιστούμε όσο το δυνατό πιο δυνατοί για να ευχαριστήσουμε τους φιλάθλους μας.

Τώρα, που το θυμήθηκα, είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός, η πρώην ομάδα μου, επελέγη για να δώσει φιλικούς αγώνες με τους Χιούστον Ρόκετς και τους Σαν Αντόνιο Σπερς το διήμερο 11-13 Οκτωβρίου. Ο Παναθηναϊκός άξιζε αυτή τη διάκριση και νομίζω ότι ήταν αδικία για το ελληνικό μπάσκετ που η Αθήνα δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα των πόλεων, που φιλοξένησαν ομάδες του ΝΒΑ τον περασμένο Οκτώβριο.

Στην Ελλάδα υπάρχουν ομάδες με Ιστορία και σοβαρή οργάνωση. Και ο Παναθηναϊκός πρέπει να παίζει με ομάδες του ΝΒΑ και ο Ολυμπιακός, γιατί όχι και ο Αρης. Αυτή είναι η γνώμη μου και δεν νομίζω να έχει κανείς αντίρρηση. Το ΝΒΑ πρέπει να κάνει στάση και στην Ελλάδα!

Λοιπόν, αυτά προς το παρόν. Για άλλη μια φορά θέλω να σας ευχαριστήσω για τα mail σας, τα οποία μου φτιάχνουν το κέφι και μου κρατούν συντροφιά. Να είστε όλοι καλά! Θα τα ξαναπούμε πολύ σύντομα…

Βασίλης.

Εδώ είμαστε και πάλι! Για να σας πω τα νέα μου από το Χιούστον, αλλά και ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» για όλα αυτά τα mail που μου στέλνετε και όποτε τα διαβάζω ειλικρινά μου φτιάχνουν τη διάθεση! Τέτοια συμπαράσταση δεν την περίμενα και οφείλω να ομολογήσω ότι η αγάπη σας με κάνει να μην έχω αισθανθεί ποτέ μοναξιά εδώ που βρίσκομαι…

Βέβαια η μητέρα μου δεν έχει φύγει ποτέ από τη στιγμή που προσγειωθήκαμε στο Χιούστον και δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις έναν δικό σου άνθρωπο να σε φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο! Σχεδόν έχω συμπληρώσει έξι μήνες στην Αμερική και όπως σας έγραφα την τελευταία φορά έχω προσαρμοστεί 100% στο νέο τρόπο ζωής. Θα έλεγα και στον τρόπο παιχνιδιού, άσχετα αν δεν έχω πολύ χρόνο συμμετοχής στα ματς των Ρόκετς.

Τουλάχιστον, έχω καταλάβει πώς παίζεται εδώ το άθλημα και πιστέψτε με, μόνο αν κάποιος έλθει εδώ για να παίξει μπάσκετ, θα μπορέσει να καταλάβει τι εννοώ. Το ΝΒΑ δεν έχει καμία σχέση με την Ευρώπη, τα πάντα εδώ είναι διαφορετικά, από τον τρόπο που σκέφτονται και ενεργούν οι παίκτες μέχρι τη φιλοσοφία των προπονητών και το τι είναι αυτό που κάνει ορισμένους παίκτες να ξεχωρίζουν…

Μιας και το ανέφερα, άλλοι 21 αγώνες μας χωρίζουν από τα πλέι οφ. Η κανονική περίοδος πλησιάζει προς το τέλος της και αυτή τη στιγμή η ομάδα μου κατέχει το πέμπτο καλύτερο ρεκόρ στη Δύση. Αν ολοκληρωνόταν αυτή τη στιγμή η ρέγκιουλαρ σίζον, θα παίζαμε στα πλέι οφ με την Γιούτα, μια από τις καλύτερες ομάδες του ΝΒΑ. Κατά τη γνώμη μου, αυτές που ξεχωρίζουν είναι το Φοίνιξ, το Ντάλας, το Σαν Αντόνιο και η Γιούτα, όμως και εμείς έχουμε πιάσει πολύ υψηλή απόδοση σε ορισμένους αγώνες, αλλά όλη τη χρονιά είχαμε προβλήματα τραυματισμών.

Πριν από λίγες μέρες επέστρεψε στους αγώνες και ο Γιάο, ο οποίος ήταν τραυματίας και προσπαθεί να αποδώσει σύμφωνα με τις δυνατότητές του, που είναι πάρα πολύ υψηλές. Ατελείωτες θα έλεγα! Τελευταία έχουμε έλθει πολύ κοντά με τον Ιάκωβο, τον οποίο δεν γνώριζα καλά μέχρι να έλθει από το Μέμφις στο Χιούστον. Ο κόσμος στην Ελλάδα είναι λογικό να μην τον ξέρει αρκετά ως χαρακτήρα, γιατί έφυγε πριν από επτά χρόνια για να παίξει στο ΝΒΑ, αλλά είναι πολύ καλό παιδί και κάνουμε παρέα. Οπως παρέα κάνω και με άλλους συμπαίκτες μου εδώ στο Χιούστον. Με κανέναν δεν έχω πρόβλημα…Πολύς κόσμος με ρωτάει αν μου λείπει η Ελλάδα! Μα είναι δυνατόν να μη μου λείπει; Μιλάω βέβαια καθημερινά στο τηλέφωνο με τον αδελφό μου, τον Δημήτρη, με φιλαράκια και παλιούς συμπαίκτες και μαθαίνω τα νέα. Ευρωλίγκα παρακολουθώ μέσω τους επίσημου site, τα νέα της Α1 και της Α2 από τον αδελφό μου και από συμπαίκτες που είχα στον Παναθηναϊκό. Γενικώς, προσπαθώ να ενημερώνομαι και να μην μου ξεφεύγει τίποτα, όσο δύσκολο και αν είναι κάτι τέτοιο στην πράξη.

Με τον Ζήση εννοείται ότι μιλάω στο τηλέφωνο. Μου είπε για τα τρεχάματα που έχει η Μπενετόν, άντε να δούμε πώς θα ξεμπλέξουν με την ιταλική δικαιοσύνη. Θα σας πω τώρα κάτι άσχετο, που μπορεί να σας φανεί εντελώς παράξενο. Στο Χιούστον έχει απίστευτη ζέστη για την εποχή. Μερικές φορές μέσα στη μέρα το θερμόμετρο μπορεί να πιάσει τους 25 βαθμούς, πιο πολλούς και από την Ελλάδα και μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση!

Τον ελεύθερο χρόνο, πίνω κάνα καφεδάκι με φιλαράκια Ελληνες ή με κάποιους συμπαίκτες μου ή μένω στο σπίτι για ξεκούραση. Μπορεί να μην παίζω όσο θα ήθελα, αλλά στις προπονήσεις δουλεύω σκληρά και μετά είμαι συνήθως κουρασμένος. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω αυτά τα λόγια είμαι στο σπίτι μου. Δεν έχουμε ταξίδι κιόλας, γιατί παίζουμε με τους Μάτζικ σήμερα (Κυριακή, 11/3), οπότε ήταν σούπερ ευκαιρία να επικοινωνήσουμε άλλη μια φορά μέσω του blog.

Την επόμενη φορά, ελπίζω να έχω περισσότερα και πιο ενδιαφέροντα νέα. Να είστε όλοι καλά. Να ξέρετε ότι διαβάζω όλα τα mail που μου στέλνετε και σας ευχαριστώ όλους! Με βοηθάτε πολύ…

Βασίλης…