Βασίλης Σπανούλης

Καλησπέρα σε όλους. Την ώρα που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές η αποστολή του Παναθηναϊκού θα βρίσκεται στην πτήση της επιστροφής από το Βελιγράδι στην Αθήνα.

Η σκέψη που κυριαρχεί τις τελευταίες ώρες στο μυαλό μου είναι ότι είμαστε καλύτερη ομάδα και από το Μαρούσι και από την Παρτιζάν. Τύχαμε σε μια περίοδο, που παίζαμε άσχημα. Η ψυχολογία μας δεν ήταν καλή και πιστεύω ότι αργήσαμε… μια εβδομάδα - δέκα ημέρες να πάρουμε μπρος.

Αργήσαμε να παίξουμε το μπάσκετ που μπορούμε, αλλά ξέχωρα από τις νίκες που πετύχαμε επί του Ολυμπιακού και επί της Παρτιζάν Βελιγραδίου, αισθάνομαι ότι έχουμε ξαναβρεί τη χημεία μας, τους ρόλους μας όπως και πέρυσι. Αργήσαμε, όμως, να το κάνουμε αυτό και το πληρώσαμε…

Ετσι είναι η ζωή, έτσι είναι ο αθλητισμός, ίσως να γίνομαι κουραστικός με αυτό που λέω, αλλά είναι η αλήθεια. Εχουμε έναν στόχο μπροστά μας, το πρωτάθλημα και θα κάνουμε τα πάντα για να τον κατακτήσουμε. Στα τελευταία παιχνίδια ευχαριστιόμαστε με το μπάσκετ που παίζουμε και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Εχουμε ανακτήσει αυτό που δεν είχαμε. Κάθε φορά βγαίνει και καινούργιος πρωταγωνιστής. Και είμαστε ομάδα!

Ασφαλώς οι συνθήκες ήταν διαφορετικές στους δύο τελευταίους αγώνες που δώσαμε με τον Ολυμπιακό και την Παρτιζάν. Προς Θεού. Η πίεση είναι μεγάλο πράγμα και επηρεάζει τις ομάδες. Αλλά και να είχαμε 0-5 στο Top16 θα ήταν μέγιστη ντροπή.

Μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να έχει 0-5 και αυτό δημιούργησε έξτρα πίεση. Ολες οι ομάδες πέτυχαν νίκες, απαγορευόταν για τον Παναθηναϊκό να μείνει στο μηδέν. Για αυτό παίξαμε καλά και κάναμε το καθήκον μας πρωτίστως απέναντι στους εαυτούς μας.

Κάθε ματς το ετοιμάζεις υπό συγκεκριμένο καθεστώς, κάθε ματς έχει τις ιδιαιτερότητές του. Σαφέστατα τη μεγαλύτερη πίεση την είχε η Παρτιζάν στη «Χάλα Πιονίρ», δεν τίθεται θέμα. Και αυτή η πίεση, σε συνδυασμό με την πολύ καλή μας απόδοση, τους λύγισε».

Τώρα έχουμε το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ και ο στόχος μας είναι να κερδίσουμε για να διατηρήσουμε τη διαφορά δύο βαθμών που έχουμε από τον Ολυμπιακό. Εγώ πολύ δύσκολα θα ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη. Εδώ και πέντε ημέρες έχω τενοντίτιδα στο γόνατο, το οποίο επιβαρύνθηκε αρκετά χθες και όπως το βλέπω θα χρειαστεί καμιά εβδομάδα για να γίνω απολύτως καλά.

Αρα, έτσι όπως έχουν τα πράγματα το πιο πιθανό είναι να μην αγωνιστώ ούτε στον τελευταίο αγώνα του Top16 απέναντι στο Μαρούσι. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι όσοι βρεθούν στο παρκέ θα παίξουν για τη φανέλα, για τον σεβασμό που έχουμε κερδίσει όλα αυτά τα χρόνια και για τον κόσμο που μας έχει σταθεί στις δύσκολες στιγμές.

Αυτά προς το παρόν. Να είστε όλοι καλά και θα τα ξαναπούμε μέσω του Sport24 με την πρώτη ευκαιρία.

Γεια χαρά,

Βασίλης.

Καλημέρα σε όλους. Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος ανήκει πια στο παρελθόν και μπροστά μας βρίσκεται η καθοριστική αναμέτρηση με την Μπαρτσελόνα για την Ευρωλίγκα.

Δεν έχω να πω πολλά λόγια. Το πρώτο και το σημαντικότερο είναι ότι κανείς στον Παναθηναϊκό δεν θέλει, ούτε φυσικά του αρέσει, να χάνει. Ολοι θέλαμε να κατακτήσουμε και αυτό το Κύπελλο. Οι παίκτες και οι προπονητές που έχασαν από τον Ολυμπιακό στον τελικό είναι οι ίδιοι που έχουν κατακτήσει τα πάντα τα προηγούμενα χρόνια. Οι ίδιοι άνθρωποι.

Εκ μέρους όλων των συμπαικτών μου θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο του Παναθηναϊκού για τη συμπαράσταση που δείχνει αυτή την περίοδο στην ομάδα. Και η ομάδα, όμως, τους έχει δώσει αμέτρητες χαρές και αυτό οι φίλαθλοί μας δεν το ξεχνούν. Υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση.

Στον αθλητισμό υπάρχουν και οι επιτυχίες και οι αποτυχίες. Δεν υπογράφει κανείς συμβόλαιο με τις νίκες. Κάθε χρονιά είναι διαφορετική από την προηγούμενη, ενώ διαφορετικοί είναι και οι παίκτες και οι ομάδες. Οσο και αν στενοχωριέσαι ή αν χαίρεσαι, όσο και αν μένεις άυπνος μετά από οδυνηρές ήττες, αυτός είναι ο αθλητισμός.

Ρίχνοντας μια ματιά στα στατιστικά του τελικού, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί χάσαμε. Ο Ολυμπιακός είχε 17 επιθετικά ριμπάουντ και έκανε 14 κλεψίματα δημιουργώντας καινούργιες επιθέσεις, είχε περισσότερες κατοχές από εμάς. Είναι πολύ δύσκολο να νικήσεις με τέτοια νούμερα.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ώρα για να κλαίμε. Ούτε, όμως, πρέπει να το διαγράψουμε και να το προσπεράσουμε. Πρέπει να προβληματιστούμε, να δούμε τι έφταιξε και να βελτιωθούμε, ώστε να εμφανιστούμε πολύ καλύτεροι. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Εγώ έτσι το βλέπω.

Μπροστά μας έχουμε ένα ακόμη μεγάλο ματς, με την Μπαρτσελόνα, στο ΟΑΚΑ. Πρέπει να παίξουμε πάρα πολύ καλά και αυτό το τονίζω, για να κερδίσουμε. Είναι πολύ δυνατή ομάδα. Πρέπει να βγάλουμε την ενέργεια που δεν βγάλαμε απέναντι στον Ολυμπιακό στο Ελληνικό. Αυτή είναι η ουσία.

Κάθε ένα από τα τρία ματς που απομένουν στο Top16 είναι «ζωής ή θανάτου» για μας. Απέναντι στην Μπαρτσελόνα παίζουμε την ύπαρξή μας στην Ευρώπη. Αν κερδίσουμε, συνεχίζουμε. Αν χάσουμε, πάει και ο ευρωπαϊκός στόχος. Τόσο απλά. Πρέπει να είμαστε ο Παναθηναϊκός και να τα δώσουμε όλα. Και θέλουμε να έλθει ο κόσμος στο ΟΑΚΑ για να μας βοηθήσει να κερδίσουμε.

Δεν υπάρχει κάτι άλλο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή. Μόλις τελειώσει η αναμέτρηση με την Μπαρτσελόνα, θα ασχοληθούμε με τον κυριακάτικο αγώνα που θα δώσουμε με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα. Τώρα δεν μπορούμε να πούμε κάτι περισσότερο για το ντέρμπι της Α1, αφού είναι μπροστά μας το καθοριστικό ματς για την ευρωπαϊκή πορεία της ομάδας.

Να είστε όλοι καλά,
Βασίλης

Καλημέρα σε όλους! Βρισκόμαστε δύο ημέρες πριν από τον Τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, τον πρώτο Τελικό της χρονιάς και σκέφτηκα να καταγράψω κάποιες από τις σκέψεις που κάνω τις τελευταίες ώρες. Ελπίζω ο υγιής τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε εμείς που πατάμε το παρκέ να δώσει το καλό παράδειγμα και όλοι να απολαύσουμε ένα πολύ ωραίο παιχνίδι, πολιτισμένο και χωρίς ακρότητες.

Αυτό είναι το πρώτο που θέλω να πω. Ο Τελικός είναι ένα παιχνίδι. Οποιος και αν χάσει, δεν σταματάει εδώ η ζωή. Δεν σταματάει εδώ η χρονιά. Υπάρχουν ακόμη δύο τίτλοι που θα διεκδικηθούν.

Είναι ένας μεγάλος Τελικός ανάμεσα σε δύο πολύ μεγάλες ομάδες και πρέπει όλοι οι φορείς να λειτουργήσουν με κοινό γνώμονα, ώστε να ευχαριστηθεί ο κόσμος και να μην συμβεί το παραμικρό.

Οπως κάθε παίκτης, έτσι και εγώ θέλω να νικήσει η ομάδα μου, αλλά πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι κάθε χρόνο παίζουμε και για τους τρεις τίτλους και ότι ο Τελικός του Κυπέλλου είναι απλά ο πρώτος.

Εμείς οι παίκτες του Παναθηναϊκού θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να νικήσουμε και να πάρουμε το πρώτο τρόπαιο της χρονιάς. Θα δώσουμε τα πάντα και πιστεύω στο τέλος θα ανταμειφθούμε.

Αγωνιστικά ο στόχος μας είναι να παίξουμε το παιχνίδι μας. Να διατηρήσουμε τον υψηλό ρυθμό που έχουμε στους τελευταίους αγώνες. Να κρατήσουμε την άμυνά μας στα υψηλά στάνταρντ που βρίσκεται στα τελευταία ματς και μέσα από την ανάλυση του αντιπάλου να χτυπήσουμε τα τρωτά σημεία του Ολυμπιακού, ο οποίος έχει πολλές δυνατότητες, αλλά και αρκετές αδυναμίες.

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα πριν από ένα τέτοιο παιχνίδι. Ευχή όλων μας είναι να γίνει ένας ωραίος Τελικός, ισάξιος με το όνομα των δύο φιναλίστ. Οσοι καταφέρουν να εξασφαλίσουν εισιτήριο και όσοι τον παρακολουθήσουν από την τηλεόραση, να ευχαριστηθούν μπάσκετ.

Εύχομαι να είστε όλοι καλά. Διαβάζω τα σχόλιά σας και σας ευχαριστώ για την αγάπη, τον σεβασμό και τη συμπαράσταση τις δύσκολες στιγμές που προηγήθηκαν. Η στήριξη των φίλων του Παναθηναϊκού είναι δεδομένη προς αυτή την ομάδα και για άλλη μια φορά θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να κατακτήσουμε και αυτό το κύπελλο. Η συνέχεια στο Ελληνικό.

Καλημέρα σε όλους. Οι απανωτές υποχρεώσεις έβαλαν για λίγο στην άκρη την επικοινωνία που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια μέσω του Sport24.gr, αλλά σήμερα θα τα συζητήσουμε όλα.

Η τελευταία περίοδος ήταν πολύ δύσκολη για τον Παναθηναϊκό. Το είχα πει, άλλωστε, ότι γενικά δεν παίζαμε καλά. Κάθε χρόνο είχαμε τα πάνω και τα κάτω μας και το τελευταίο διάστημα είμαστε στα κάτω μας. Ετσι απλά. Οσο και αν το πιέζεις, δεν σου βγαίνει, αυτό σημαίνει να είσαι στα κάτω σου.

Στον αγώνα με την Παρτιζάν είχαμε τον έλεγχο, αλλά οι αντίπαλοί μας μάς κοίμισαν και σε συνδυασμό με τη σιγουριά ότι θα τους κερδίζαμε, δεν ήθελε πολύ για να χάσουμε τη διαφορά των δέκα πόντων και μαζί το παιχνίδι. Με το Μαρούσι το θέμα ήταν καθαρά ψυχολογικό.

Η συγκέντρωση τόσου κόσμου στο ΟΑΚΑ την περασμένη Παρασκευή ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Τέτοιες κινήσεις δεν συμβαίνουν κάθε μέρα και αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο κόσμος της ομάδας μάς ανέβασε και μας συσπείρωσε. Ηταν εκπληκτικό αυτό που συνέβη στο ΟΑΚΑ, δεν έχω λόγια για να το περιγράψω… Και αυτή τη συσπείρωση τη δείξαμε στην Κυψέλη απέναντι στον Πανελλήνιο.

Πλέον, κάθε ματς για τον Παναθηναϊκό είναι τελικός. Κάθε βράδυ θα δίνουμε την ψυχή μας για να νικάμε. Ακόμη και έπειτα από τόσο δύσκολη περίοδο, είμαστε μέσα σε όλους τους στόχους και με πολλές πιθανότητες. Στο χέρι μας είναι. Αν είμαστε αυτοί που πρέπει, δεν μας φοβίζει τίποτε.

Κάθε χρόνο υπάρχει μια περίοδος φουρτούνας. Άλλες φορές είναι έντονη, άλλες λιγότερο έντονη. Αυτή η ομάδα, όμως, ξέρει να αντιδρά μετά τις φουρτούνες και έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Μετά τις φουρτούνες παίρνει τίτλους, οι οποίοι σε τελική ανάλυση είναι το σημαντικότερο στη δουλειά μας.

Πολλοί φίλοι με ρωτούν γιατί έμεινα ως αργά το βράδυ στο ΟΑΚΑ και δεν πήγα στο σπίτι μου μετά την ήττα από το Μαρούσι. Περίμενα αυτή τη στιγμή για να σας εξηγήσω. Αν πέρυσι είχα πει ότι η ήττα από τη Σιένα στο ΟΑΚΑ ήταν η χειρότερη στα χρόνια που παίζω στον Παναθηναϊκό, τότε οι δύο απανωτές ήττες από την Παρτιζάν και από το Μαρούσι ήταν ακόμη χειρότερες για μένα.

Όταν είσαι πρώτος, όταν τα έχεις πάρει όλα την προηγούμενη χρονιά, σου είναι δύσκολο να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει. Πληγώνεται ο εγωισμός σου, στενοχωριέσαι, μολονότι γνωρίζεις ότι στον αθλητισμό υπάρχει και η ήττα στο πρόγραμμα. Όχι έτσι, όμως και σε καμία περίπτωση, όχι σε τόσο κρίσιμα ματς.

Εμεινα, λοιπόν, στο ΟΑΚΑ σκεπτόμενος την επόμενη μέρα. Όχι το χθες. Βασάνιζα το μυαλό μου και προσπαθούσα να βρω τι πρέπει να βελτιώσουμε, η ομάδα και εγώ προσωπικά που είμαι μέλος της, ώστε να ανατρέψουμε το σκηνικό και να πάρουμε και τους τρεις τίτλους. Εκείνη την ώρα ήθελα να κάτσω να σκεφτώ μόνος μου και όχι να μεταφέρω το άγχος και τα προβλήματά μου στο σπίτι, στην οικογένειά μου. Ετσι κάνω, πάντα. Όταν γυρίζεις στο σπίτι, πρέπει να είσαι χαμογελαστός, να μην κουβαλάς τα προβλήματά σου.

Όλα αυτά είναι παρελθόν, τώρα έχουμε μπροστά μας την αναμέτρηση της Πέμπτης με την Μπαρτσελόνα στη Βαρκελώνη. Για μας είναι ο πρώτος τελικός και δεν μας ενδιαφέρει ποιον αντίπαλο έχουμε μπροστά μας. Είμαστε μεγάλη ομάδα και όπως έχω ξαναπεί το αίσθημα της επιβίωσης βοηθάει πάντα τον Παναθηναϊκό. Όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, βγαίνουν έξω οι δυνάμεις σου.

Εγώ θα είμαι υπερήφανος αν βλέπω την ομάδα μου να σκίζεται στο γήπεδο σαν να παίζει κάθε βράδυ έναν τελικό. Αυτό το είδα στην Κυψέλη μετά από πολύ καιρό. Επί σαράντα λεπτά ήμασταν συγκεντρωμένοι στην άμυνα, δουλέψαμε σκληρά και ανταμειφθήκαμε. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να κερδίσουμε.

Ολοι γνωρίζουμε ότι κάθε χρονιά μετά το Triple Crown είναι δύσκολη. Εμείς, όμως, είμαστε εδώ για να πετύχουμε πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει. Όλα εξαρτώνται από μας, είναι στο χέρι μας. Δεν θέλω να υποβαθμίσω τις νίκες της Παρτιζάν και του Αμαρουσίου, αλλά χάσαμε από τον εαυτό μας. Στην Κυψέλη παίξαμε εναντίον του Πανελληνίου και όχι εναντίον του εαυτού μας.

Δεν θέλω να φανώ υπερφίαλος, αλλά όταν παίζουμε το μπάσκετ που ξέρουμε, καμία ομάδα δεν μπορεί να μας κερδίσει. Αυτό αισθάνομαι και αυτό λέω. Ταμείο φυσικά θα γίνει στο τέλος. Αυτά προς το παρόν, μας περιμένουν τελικοί όπως σας είπα και αυτό αποτελεί πρόκληση για όσους αγωνίζονται και εργάζονται στον Παναθηναϊκό. Να είστε όλοι καλά και σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση.

Γεια χαρά,
Βασίλης.    

Καλησπέρα σε όλους και Καλή Χρονιά! Σας εύχομαι Υγεία, Ευτυχία, Δημιουργία και να εκπληρώσετε όλα τα όνειρά σας το 2010! Να είστε ο εαυτός σας και να δείχνετε με όποιο τρόπο μπορείτε την αγάπη σας στους δικούς σας ανθρώπους και σε όποιους το χρειάζονται.

Είναι το πρώτο blog της Νέας Χρονιάς και δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω διαφορετικά παρά με το γεγονός που άλλαξε τη ζωή μου. Τη γέννηση του γιου μου!
Πάντοτε ήθελα ένα παιδί και εγώ και η Ολυμπία. Τα συναισθήματά μας δεν περιγράφονται. Είμαστε ευτυχισμένοι, γιατί πάνω από όλα το παιδί είναι υγιές. 

Αν δεν είσαι εκεί μέσα, δεν μπορείς να καταλάβεις πώς αισθάνεται κάποιος εκείνες τις στιγμές. Εγώ ήμουν μέσα σε όλη τη διαδικασία της γέννας. Τα συναισθήματα είναι απίστευτα και αντιλαμβάνεσαι ότι εκείνη την ώρα συντελείται ένα θαύμα.

Η γέννηση ενός παιδιού δημιουργεί ευθύνες, αλλά εγώ είμαι συνειδητοποιημένος. Είμαι πολύ χαρούμενος που έγινα πατέρας. Ο γιος μου είναι υγιής, αλλά με τέτοιο ύψος δεν βλέπω να παίζει στην ίδια θέση με μένα. Αν είναι από τώρα 59 πόντους, τι θα γίνει όταν μεγαλώσει;

Λίγες ώρες, βέβαια, μετά τη γέννηση του παιδιού, έπρεπε να πατήσω τον διακόπτη, να αφήσω όλα αυτά τα συναισθήματα στην άκρη και να συγκεντρωθώ στον δύσκολο αγώνα που είχαμε με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη. Το έχω ξαναπεί ότι όταν μπαίνω στο γήπεδο, δεν υπάρχει κάτι άλλο στο μυαλό μου παρά μόνο το παιχνίδι. Συγκεντρώνομαι για να μπορώ να προσφέρω τη βοήθειά μου στην ομάδα μου και αυτό έκανα και την Κυριακή (3/1).

Ηταν ένα πολύ δύσκολο ματς απέναντι σε μια πολύ ανταγωνιστική και διψασμένη ομάδα, τον Πανιώνιο. Αν εξαιρέσουμε την πρώτη περίοδο, που έγιναν κάποια λάθη από την πλευρά μας, στις επόμενες τρεις περιόδους παίξαμε αρκετά καλά. Θεωρώ μάλιστα ότι σε αυτά τα τριάντα λεπτά κάναμε την καλύτερη εμφάνισή μας τον τελευταίο ένα - ενάμιση μήνα.

Είναι γνωστό ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει υψηλή ποιότητα, όλοι γνωρίζουν τους ρόλους τους και είναι τέτοια η εμπειρία, η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας αυτής της ομάδας, ώστε όλοι αντιλαμβάνονται ότι πλησιάζουν τα δύσκολα και ότι πρέπει να ανεβάζουμε στροφές.

Συγκρίνοντας την εφετινή με την περυσινή χρονιά, η αλήθεια είναι ότι πέρυσι τέτοια εποχή ήμασταν πολύ χειρότεροι από φέτος. Δεν ήμασταν στην ίδια κατάσταση. Ο εφετινός Παναθηναϊκός μόνο τον τελευταίο ενάμιση μήνα δεν παίζει πολύ καλά. Αντιθέτως, όταν ξεκίνησε η σεζόν 2009-10 όλοι είχαν εκπλαγεί με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η ομάδα. Αυτό, όμως, ήταν το παράλογο και όχι το λογικό. Το ζητούμενο είναι να είσαι έτοιμος όταν πρέπει και εμείς όταν πρέπει θα είμαστε έτοιμοι.

Υπάρχει εξήγηση για τη σιγουριά που εκφράζω αυτή τη στιγμή. Είμαστε πολύ διψασμένοι να πετύχουμε και φέτος όλους τους στόχους μας και έχουμε μεγαλύτερη όρεξη ακόμη και από πέρυσι που τα πήραμε όλα. Προσωπικά, βλέπω την κάθε χρονιά σαν την τελευταία που παίζω μπάσκετ. Για αυτό δεν θέλω να αφήνω καμία χρονιά να πηγαίνει χαμένη. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια και ο λόγος που κάνει την ομάδα και εμένα τόσο ανταγωνιστικούς.

Θέλω να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο Καλή Χρονιά γεμάτη Υγεία και Ευτυχία. Εύχομαι σε όλους εσάς τους καθημερινούς αναγνώστες του SPORT24 να εκπληρώσετε όλα τα όνειρά σας και να είστε ευτυχισμένοι. Εμείς θα ξαναδώσουμε ραντεβού σε αυτό εδώ το σημείο.

Να είστε όλοι καλά,
Βασίλης…

Καλημέρα σε όλους. Υπάρχουν αρκετά θέματα για να συζητήσουμε και τώρα που βρήκα την ευκαιρία και λίγο χρόνο, είναι η κατάλληλη στιγμή. Αλλωστε, αύριο (17/12) έχουμε τη σημαντική αναμέτρηση με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ, οπότε πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι μόνο για αυτό το παιχνίδι και για τίποτε άλλο.

Πάμε, λοιπόν, να τα βάλουμε σε μια σειρά και να ασχοληθούμε πρώτα με την κλήρωση του Μουντομπάσκετ της Τουρκίας που έγινε χθες (15/12) στην Κωνσταντινούπολη. Η Εθνική έπεσε στον ίδιο όμιλο με την οικοδέσποινα Τουρκία, τη Ρωσία, την Κίνα, το Πουέρτο Ρίκο και την Ακτή Ελεφαντοστού.

Είναι πάρα πολύ νωρίς ακόμη για πολλά και εμπεριστατωμένα σχόλια, καθώς δεν ξέρουμε ποια ρόστερ θα παρουσιάσουν οι 24 ομάδες στους αγώνες, που θα αρχίσουν τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου και συγκεκριμένα στις 28. Οταν ανήκεις σε μια ομάδα, η οποία πάντοτε θέτει ως στόχο την πρώτη τετράδα της διοργάνωσης, δεν κοιτάς την κλήρωση. Πας και παίζεις για να πετύχεις τον στόχο σου. Αυτό θα κάνουμε και εμείς στη γειτονική χώρα.

Συνέχεια »

Καλημέρα σε όλους. Τις τελευταίες ημέρες είχαμε δύο αγώνες, έναν με τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα και έναν με την Αρμάνι Μιλάνο για την Ευρωλίγκα. Ο απολογισμός ήταν μια ήττα και μια νίκη, αλλά ακόμη είναι νωρίς για οποιαδήποτε καταμέτρηση. Η ουσία δεν αλλάζει, ο δρόμος είναι μακρύς και θα δώσουμε πολλά παιχνίδια ώσπου να έλθει η ώρα για να διεκδικήσουμε τους τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, τον χρόνο πίσω και ας σταματήσουμε στην περασμένη Κυριακή (29/11). Δεν χρειαζόταν να δω το βίντεο για να καταλάβω πώς χάσαμε από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Και πριν και μετά το βίντεο ισχύουν όσα είπα στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα. Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ λίγα τα σημεία, στα οποία παίξαμε ως Παναθηναϊκός, σοβαρά και συγκεντρωμένα, όπως αρμόζει σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Ηταν φανερό ότι δεν το αντιμετωπίσαμε όπως θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε γιατί είναι ακόμη αρχή της χρονιάς. 

Δεν μπήκαμε δυνατά στις φάσεις, κάναμε λάθη, αλλά έχουμε το δικαίωμα και την πολυτέλεια να βλέπουμε ορισμένα πράγματα και να βελτιωνόμαστε. Για μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός, που κυνηγάει και τους τρεις τίτλους, αυτό το ματς που χάσαμε στο ΣΕΦ, όπως και ο αγώνας που χάσαμε στη Μαδρίτη, θα αποτελέσουν οδηγό και θα μας δώσουν κίνητρο για τη συνέχεια.

Ισως αυτές οι ήττες να λειτουργήσουν για μας καλύτερα και από το αν είχαμε νικήσει τον Ολυμπιακό και τη Ρεάλ. Ολοι ξέρουν τι σημαίνει Παναθηναϊκός, από ποιους απαρτίζεται αυτή η ομάδα και γνωρίζουν ότι όταν έρχονται τα κρίσιμα ματς, είναι πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε αντίπαλο να νικήσει αυτή την ομάδα. 

Εχουμε κάνει δύο ήττες στα δώδεκα παιχνίδια που έχουμε παίξει, από δύο ομάδες που έχουν τους ίδιους στόχους με μας, αλλά είναι ακόμη πολύ νωρίς και το μόνο σίγουρο είναι ότι αν είχαμε τώρα Φεβρουάριο ή Μάρτιο ή Απρίλιο, η αλήθεια είναι ότι θα βλέπαμε έναν Παναθηναϊκό πολύ διαφορετικό. Αντιστρόφως, αν είχαμε υποστεί αυτές τις δύο ήττες τους μήνες που είπα προηγουμένως, όχι μόνο θα μας κόστιζαν , αλλά ίσως να μας στερούσαν κάποιο τίτλο.

Εδώ θα ήθελα να πω κάτι. Παρά τη στενοχώρια που δημιούργησε η ήττα από τον Ολυμπιακό, έχει περάσει σε όλους -και θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τυχερούς τους παίκτες του Παναθηναϊκού- αυτή η σιγουριά εκ μέρους του κόσμου προς την ομάδα. Το έχουμε κερδίσει, όμως, αυτό μέσα από αμέτρητες επιτυχίες και το γνωρίζουμε μέσα μας ότι όταν έλθουν τα κρίσιμα θα είμαστε πανέτοιμοι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Είναι άλλωστε και ο στόχος του προπονητικού επιτελείου, που είναι ίσως το κορυφαίο στην Ευρώπη σε αυτό τον τομέα, να έχει την ομάδα έτοιμη όταν πρέπει.

Η επόμενη μέρα του ντέρμπι ήταν μια μέρα δύσκολη, ειδικά όταν έχεις χάσει το παιχνίδι, με πολύ βίντεο και προπόνηση. Θα συμφωνήσω με την κυρίαρχη άποψη ότι δεν μας κατέλαβε πανικός, αλλά αυτό θα ξαναπώ ότι συμβαίνει, γιατί ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να πετύχουμε. Το τριήμερο που ακολούθησε ως τον αγώνα με την Αρμάνι Μιλάνο είχε πολύ δυνατές προπονήσεις, στις οποίες δουλέψαμε πολύ σοβαρά και αυτό που αντιλαμβάνονται όλοι στον Παναθηναϊκό είναι ότι δουλεύουμε για να κατακτήσουμε τους τίτλους και όχι για να πάρουμε ένα παιχνίδι.

Το παιχνίδι με το Μιλάνο ήταν κάπως ιδιαίτερο για ορισμένα παιδιά και ειδικά για τον Σάρας, ο οποίος επέστρεψε έπειτα από απουσία έξι μηνών. Και ο Τέπιτς ήταν τραυματίας και επέστρεψε. Σίγουρα τα παιδιά θα χρειαστούν χρόνο για να βρουν τον εαυτό τους, ενώ και η ομάδα θα χρειαστεί καιρό για να εντάξει τους παίκτες που έχουν χάσει έδαφος λόγω τραυματισμών. Είναι όλοι τους σημαντικοί παίκτες και στον αγώνα της Πέμπτης είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε για πρώτη φορά όλοι μαζί από την αρχή της χρονιάς. Βέβαια, αυτό δημιουργεί ένα μπέρδεμα στη χημεία, αλλά είναι απολύτως φυσιολογικό και σεβαστό και το έχουμε ξαναβιώσει στο παρελθόν σε άλλες περιπτώσεις τραυματισμών. Οι προπονητές ξέρουν τι κάνουν. 

Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι η Αρμάνι δεν βρίσκεται στο επίπεδο του Παναθηναϊκού, αλλά η γνώμη μου είναι ότι για να κατακτήσεις τίτλους, χρειάζονται συγκέντρωση και κίνητρο απέναντι σε υποδεέστερες ομάδες. Εμείς σεβόμαστε τη φανέλα που φοράμε, τους προπονητές που δουλεύουν καθημερινά μαζί μας, τον κόσμο μας και δεν επιλέγουμε αντιπάλους. Απέναντι σε όλους προσπαθούμε για το καλύτερο.

Το επίπεδο της Ευρωλίγκας, ωστόσο, έχει ανέβει ως προς τις κορυφαίες ομάδες, αλλά έχει πέσει από τη μέση και κάτω. Για αυτό βλέπουμε ευρείες νίκες και μεγάλες διαφορές μεταξύ των πρωτοκλασάτων και των υποδεέστερων ομάδων. Αυτή είναι η αλήθεια και προσπαθούμε να έχουμε κίνητρο σε κάθε ματς. Το αντιλαμβάνεται και ο κόσμος, ότι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε δεν είναι τόσο κρίσιμο. Ισως για αυτό να μην υπάρχει μεγάλη προσέλευση στο γήπεδο.

Από την άλλη δεν είναι και το πιο ευχάριστο συναίσθημα να βλέπουμε τις κερκίδες μισογεμάτες. Στενοχωριόμαστε, γιατί πέρυσι πήραμε και τα τρία τρόπαια, αλλά το γήπεδο ακόμη δεν έχει γεμίσει σε κάποιο ματς. Ισως αυτό να συμβεί σε δύο εβδομάδες, όταν θα υποδεχτούμε τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ελπίζω τότε το ΟΑΚΑ να γεμίσει ασφυκτικά, γιατί ο κόσμος είναι ο 13ος παίκτης μας και ξέρουμε ότι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού αγαπούν αυτή την ομάδα.

Αυτά προς το παρόν. Την Κυριακή έχουμε την αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ στην έδρα μας και πρέπει να παρουσιαστούμε συγκεντρωμένοι για να πάρουμε τη νίκη. Θα δουλέψουμε σωστά, όπως πριν από κάθε αγώνα για να κάνουμε αυτό που πρέπει. Με την ευκαιρία θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα σχόλιά σας, τα οποία διαβάζω κάθε φορά και αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της εκτίμησης που έχουν όλοι, ακόμη και οπαδοί άλλων ομάδων, προς τον Παναθηναϊκό και προς το πρόσωπό μου. Σας ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη.

Να είστε καλά και θα τα ξαναπούμε με την πρώτη ευκαιρία,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους. Καθώς πλησιάζουμε τον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ είναι ευκαιρία για μια καινούργια επικοινωνία μέσω του SPORT24. 

Κάθε αγώνας με τον Ολυμπιακό είναι σημαντικός, αλλά ο συγκεκριμένος δεν είναι τελικός. Θέλω να πω δεν είναι όπως ένας τελικός Κυπέλλου Ελλάδος ή ένας ημιτελικός Φάιναλ Φορ που σε βγάζει νοκ άουτ. Είναι ένα μεγάλο ματς ανάμεσα σε δύο μεγάλες ομάδες, το οποίο όμως δεν θα κρίνει τίποτα.

Ο Ολυμπιακός είναι σπουδαίος αντίπαλος, τον οποίο σεβόμαστε ιδιαίτερα. Πάμε να παίξουμε καλό μπάσκετ και να προσφέρουμε στους φίλους του αθλήματος έναν αγώνα υψηλού επιπέδου. Οι ομάδες δεν είναι ακόμη απόλυτα έτοιμες, αλλά από τη δική μας πλευρά θα δώσουμε τα πάντα, ώστε να καταφέρουμε να φύγουμε νικητές. Ενας αγώνας Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού κεντρίζει το ενδιαφέρον του κόσμου και ο στόχος μας είναι να διαβάσουμε τις αδυναμίες των αντιπάλων μας και να πάρουμε αυτό που θέλουμε. 

Η ευχή όλων είναι να γίνει ένα ωραίο παιχνίδι σε αθλητικά πλαίσια, όπως πρέπει να συμβαίνει και στο ΣΕΦ και στο ΟΑΚΑ, αλλά αρκετές φορές οι οπαδοί των δύο ομάδων παρεκτρέπονται και αυτό δεν αρέσει σε κανέναν. Θέλουμε αυτό το παιχνίδι να το ευχαριστηθεί ο κόσμος και να το απολαύσει όλη η Ελλάδα. Για εμάς τους παίκτες κάποιοι αγώνες είναι πάντα ξεχωριστοί. Όταν αντιμετωπίζεις τον Ολυμπιακό, την Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, τη Σιένα, η αίσθηση είναι σπουδαία. Ετσι και τώρα που ετοιμαζόμαστε να επισκεφτούμε το ΣΕΦ, έχουμε αυτή την ξεχωριστή αίσθηση.  

Τον τελευταίο καιρό, ακούω από πολλούς ανθρώπους ότι ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε φοβερή φόρμα για την εποχή, αλλά η άποψή μου είναι ότι η ομάδα θα βρεθεί στην κορύφωση της φόρμας της όταν πρέπει. Ακόμη δεν έχουμε δείξει τις πραγματικές δυνατότητές μας και καλό θα είναι τις πραγματικές δυνατότητες να τις δείξουμε όταν πρέπει, όταν θα κρίνονται οι προκρίσεις και οι τίτλοι.

Βέβαια, από την άλλη, ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα και πρέπει να παίζει καλό μπάσκετ όλη τη χρονιά, αλλά ο βασικός στόχος μας είναι να ανεβούμε στο τοπ της φόρμας μας όταν θα έλθουν οι κρίσιμοι αγώνες. Και υπό αυτή την έννοια το παιχνίδι στο ΣΕΦ δεν είναι κρίσιμο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θέλουμε να κερδίσουμε κιόλας.

Προσωπικά, αισθάνομαι πολύ καλά, δόξα τω Θεώ είμαι υγιής, προσπαθώ τον ελεύθερο χρόνο μου να ξεκουράζομαι και σε κάθε παιχνίδι θέλω να βοηθάω την ομάδα μου να κερδίζει. Σίγουρα όσο περνούν τα χρόνια αποκτώ μεγαλύτερη εμπειρία, προσπαθώ να είμαι 100% συγκεντρωμένος κάθε φορά που βρίσκομαι στο παρκέ, αλλά από την άλλη η εμπειρία σε βοηθάει να συνειδητοποιείς πότε πραγματικά έρχονται οι καθοριστικοί αγώνες, οι οποίοι θα χαρακτηρίσουν μια χρονιά.

Αυτά προς το παρόν. Μετά τον αγώνα, ξέρετε πού θα συναντηθούμε. Το ραντεβού μας είναι εδώ, στο SPORT24, όπως συμβαίνει εδώ και κάμποσα χρόνια. Να είστε όλοι καλά και ό,τι κάνετε, να το κάνετε με αγάπη και προσήλωση.

Γεια χαρά,
Βασίλης.

Καλησπέρα σε όλους. Αρχίζει η Ευρωλίγκα και το μυαλό όλων είναι συγκεντρωμένο στην αυριανή (22/10) αναμέτρηση με την Αρμάνι στο Μιλάνο. Προτού αναφερθώ, όμως, στην ευρωπαϊκή πρεμιέρα του Παναθηναϊκού, θα ήθελα να πάρω τα πράγματα με χρονολογική σειρά και να ξεκινήσω από το αποχαιρετιστήριο πάρτι προς τιμήν του Φραγκίσκου Αλβέρτη στο ΟΑΚΑ πριν από μερικά βράδια.

Είναι πολύ σπουδαίο να αναγνωρίζεται με αυτό τον τρόπο η προσφορά ενός τόσο μεγάλου αθλητή. Το άξιζε, όπως το άξιζαν και άλλοι μεγάλοι παίκτες που έγραψαν Ιστορία στο ελληνικό μπάσκετ, αλλά δεν τους αποδόθηκαν ποτέ οι τιμές που έπρεπε. Ούτε ένας φιλικός αγώνας, ούτε μια μικρή σεμνή γιορτή. Η βραδιά που διοργανώθηκε προς τιμήν του Φράγκι δείχνει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο Παναθηναϊκός τους αθλητές του και μπορώ να πω ότι συνιστά μια κάποια βελτίωση σε σχέση με αυτό που έλεγα πριν, για άλλες αποχωρήσεις σπουδαίων παικτών.

Δεν χρειάστηκε να πω κάτι στον ίδιο τον Φράγκι, γιατί ήταν πολύ φορτισμένες εκείνες οι στιγμές. Ξέρει, όμως, πόσο τον εκτιμάμε όλοι, πόσο τον σεβόμαστε και πόσο σημαντικός ήταν και είναι για τον Παναθηναϊκό. Και είναι σπουδαίο το ότι θα συνεχίσει να βρίσκεται ανάμεσά μας, στα αποδυτήρια της ομάδας. Η φωνή και οι απόψεις του βοηθούν μικρούς και μεγάλους και ήταν τα στοιχεία που τον έκαναν ξεχωριστό πέρα από την μπασκετική αξία του, η οποία είναι αναμφισβήτητη. Ο Φράγκι, άλλωστε, έχει συνδεθεί με τον Παναθηναϊκό και έπρεπε να μείνει στην ομάδα.

Σε λίγες ώρες αρχίζει για μας μια μεγάλη διοργάνωση. Είμαστε οι πρωταθλητές Ευρώπης και όπως όλοι γνωρίζουν η διατήρηση των κεκτημένων είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει καταφέρει ποτέ στην Ιστορία του να κάνει αυτό που λέμε “back to back”, να κατακτήσει την Ευρωλίγκα δύο χρονιές σερί και αυτό από μόνο του μας δίνει ισχυρό κίνητρο για να πετύχουμε τις νίκες που πρέπει και να διατηρηθούμε στην κορυφή της Ευρώπης.

Οι περισσότεροι που αναφέρονται στην εφετινή διοργάνωση έχουν βιαστεί να προδικάσουν την τετράδα του Φάιναλ Φορ υποστηρίζοντας ότι στο Παρίσι θα διεκδικήσουν το τρόπαιο ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα. Είναι πολύ νωρίς για τόση σιγουριά και εγώ θα πω ότι υπάρχουν σημαντικές ομάδες όπως η Εφές Πίλσεν, η Μακάμπι, η Σιένα, η ΤΣΣΚΑ, η Ούλκερ, ίσως και άλλες που θα προσπαθήσουν να πάνε στο Φάιναλ Φορ. Ο δρόμος δεν είναι ποτέ εύκολος, ειδικά για μια ομάδα, η οποία την προηγούμενη χρονιά κατέκτησε τα πάντα.

Για την πρεμιέρα απέναντι στην Αρμάνι Μιλάνο, αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι έχουμε μπροστά μας μια ομάδα με αρκετές αλλαγές στο ρόστερ της, η οποία όπως φαίνεται δεν έχει αποκτήσει άκόμη ομοιογένεια, αλλά διαθέτει ποιότητα και εμείς πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί γνωρίζοντας ότι κάθε πρεμιέρα κρύβει παγίδες. Εχουμε και τους τραυματισμούς βασικών παικτών, οπότε πρέπει να είμαστε διπλά αποφασιστικοί και συγκεντρωμένοι στο Μιλάνο.

Πολλοί φίλοι με ρωτούν για την ενίσχυση του Ολυμπιακού. Τους απαντώ ότι ο υψηλός ανταγωνισμός κάνει πολύ καλό για το ελληνικό μπάσκετ και λειτουργεί ευεργετικά για κάθε αθλητή. Βέβαια να ξεκαθαρίσουμε ότι μόνο ο υγιής ανταγωνισμός σε κάνει καλύτερο, αλλά όταν ξεφεύγει από τα όρια γίνεται αρνητικός, έχει αρνητικές επιδράσεις.

Δεν πρέπει, όμως, να εστιάζουμε μόνο στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Πρέπει όλες οι ομάδες να ακολουθήσουν τα δύο παραδείγματα, να βελτιωθούν οργανωτικά και να προσπαθήσουν να ανεβούν επίπεδο. Μου φαίνεται πολύ παράξενο το γεγονός ότι βρισκόμαστε τρεις ημέρες μακριά από το τζάμπολ της Α1 και ακόμη δεν έχει βρεθεί τηλεοπτική στέγη για εννέα ομάδες. Είναι αδιανόητο να συμβαίνει αυτό στο άθλημα που έχει φέρει στην Ελλάδα τις περισσότερες επιτυχίες σε εθνικό και σε συλλογικό επίπεδο. Δεν μπορώ να το χωνέψω…

Η εθνική ανδρών είναι στην ελίτ του παγκοσμίου μπάσκετ, οι παίκτες είναι από τους κορυφαίους της Ευρώπης, οι ομάδες μας πάνε να κατακτήσουν την Ευρωλίγκα, υπάρχουν πίσω πολλά νέα παιδιά με ταλέντο, οι μικρές εθνικές μας κάνουν υπερήφανους κάθε καλοκαίρι και παρ’ όλα αυτά δεν έχει υπογραφεί ακόμη τηλεοπτική συμφωνία;;; Αξίζει να επενδύσει κανείς στο μπάσκετ, το οποίο έχει και παρόν και πολύ μέλλον.

Με προβληματίζει, λοιπόν, όλη αυτή η κατάσταση και μου γεννά πολλές απορίες. Θεωρώ ότι είναι καθαρά θέμα οργανωτικό. Λείπει ο προγραμματισμός και είναι κρίμα γιατί πρόκειται για ένα άθλημα που έχει φέρει τόσες χαρές στους Ελληνες.

Αυτά προς το παρόν, θα τα ξαναπούμε με την πρώτη ευκαιρία. Οι υποχρεώσεις αρχίζουν και πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι, αλλά μόλις βρούμε ελεύθερο χρόνο, το ραντεβού μας θα είναι εδώ, στο SPORT24.

Γεια χαρά σε όλους,

Βασίλης.

Καλημέρα σε όλους. Είμαι πολύ ευτυχισμένος και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη χαρά που νιώθω και εγώ και όλα τα παιδιά που επιστρέφουμε στην Ελλάδα με το χάλκινο μετάλλιο. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό που πετύχαμε στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά η δική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για θρίαμβο. Ούτως ή άλλως η είσοδος στην τετράδα ήταν μεγάλη επιτυχία, πόσο μάλλον τώρα που πήραμε και μετάλλιο.

Προσπεράσαμε ομάδες, που ίσως να ήταν και καλύτερες από τη δική μας και αυτό δείχνει ότι η Ελλάδα είναι δύναμη στο μπάσκετ και πάντα βάζει υψηλούς στόχους σε κάθε διοργάνωση. Ο αθλητισμός, όμως, είναι παράξενος. Ετσι και στο μπάσκετ, δεν έχει υπογράψει κανείς συμβόλαιο με το βάθρο. Οι Γάλλοι έκαναν οκτώ νίκες και μια ήττα, αλλά παρ’ όλα αυτά βγήκαν πέμπτοι. Οι Ισπανοί γνώρισαν δύο ήττες και πήραν το χρυσό μετάλλιο. Το θέμα είναι να ανήκεις σταθερά στις πρώτες θέσεις, να βρίσκεσαι σε τροχιά μεταλλίου και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Για αυτό έλεγα τις προηγούμενες ημέρες ότι τηρουμένων των αναλογιών, αν κατακτούσαμε μετάλλιο θα ήταν σαν να περνούσε το κεφάλι πάνω από το ταβάνι.

Στο μικρό τελικό με την Σλοβενία, ο οποίος για μας ήταν… μεγάλος, δεν παίχτηκε καλό μπάσκετ, αλλά βρήκαμε πάλι τις λύσεις και εκπληρώσαμε ένα όνειρο. Γιατί δεν είναι και μικρό πράγμα να παίρνεις το χάλκινο μετάλλιο σε ένα σπουδαίο τουρνουά με τόσες ομάδες. 60 χρόνια είχαν περάσει από την τρίτη θέση που είχε πάρει η Ελλάδα στο Ευρωμπάσκετ της Αιγύπτου και πλέον τα μετάλλια της εθνικής ανδρών έγιναν έξι.

Από το παιχνίδι αυτό κρατάμε μόνο τη νίκη. Τι να πεις; Ότι παίξαμε καλή άμυνα; Αφού βρήκαμε μπροστά μας μια εξουθενωμένη ομάδα. Να λέμε και την αλήθεια.

Όπως και οι Σλοβένοι τι να πουν; Ότι κράτησαν την Ελλάδα στους 57 πόντους; Μα και εμείς ήμασταν πεθαμένοι από την κούραση. Κάναμε airball, ποιότητα μηδέν. Δεν είναι όλες οι ομάδες σαν την Ισπανία, η οποία έχει τεράστιο βάθος στον πάγκο της και ο προπονητής έχει τη δυνατότητα να κάνει rotation με δώδεκα παίκτες. Εμείς παίζαμε σχεδόν 35 λεπτά σε κάθε αγώνα και αυτό είναι φύσει αδύνατο.

Οσο δυνατός οργανισμός και αν είσαι, κάποια στιγμή το κορμί σου παραδίνεται. Και βγάζεις και μια άσχημη εικόνα προς τα έξω χωρίς να το θέλεις. Σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουράζεται και το μυαλό. Και τότε αρχίζουν τα λάθη, οι κακές πάσες, τα άσχημα σουτ. Δεν μιλάω μόνο για μένα, αλλά για όλα τα παιδιά με υψηλό χρόνο συμμετοχής. Ανεξάρτητα, πάντως, από την εμφάνιση, στον μικρό τελικό παίξαμε σαν γροθιά για τη νίκη.

Και εμείς και οι Σλοβένοι παλεύαμε με νύχια και με δόντια. Το σύστημα είναι απαράδεκτο. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους, δεν μιλάμε για ρομπότ και μηχανές. Είναι εύκολο να τραυματιστεί κάποιος σοβαρά και επιτέλους πρέπει οι αρμόδιοι να πάρουν τα μέτρα τους. Δεν γίνεται σε τρεις μέρες να παίζεις τρεις τελικούς. Είναι απαράδεκτο, δεν γίνεται. Είναι έξω από τις ανθρώπινες αντοχές να δίνεις τρία μεγάλα ματς σε λιγότερο από 72 ώρες. Τι είμαστε; Supermen;

Μετά αρχίζει η αγωνιστική περίοδος με τους συλλόγους και απορούν οι φίλαθλοι και οι δημοσιογράφοι γιατί ένας παίκτης δεν παίζει καλά. Δεν ψάχνω δικαιολογίες, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ερχεται η πτώση του αθλητή και αυτό ζημιώνει την ομάδα του. Η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα, αλλά κλονίζεται με τα συνεχόμενα τουρνουά και τις υποχρεώσεις που οπωσδήποτε πρέπει να μειωθούν γιατί πολύ απλά δεν βγαίνει. Τι άλλο πρέπει να πούμε δηλαδή; Ετσι όπως πάει το πράγμα, η καριέρα των αθλητών θα αρχίσει να συρρικνώνεται. Είναι αδύνατο να αντέξει κανείς σε αυτούς τους ρυθμούς. Ακου τρεις τελικούς σε τρεις μέρες!

Στο ποδοσφαιρικό Euro που γίνεται και κάθε τέσσερα χρόνια, ο προημιτελικός, ο ημιτελικός και ο τελικός διεξάγονται ανά τρεις ημέρες. Σε κάποιες περιπτώσεις και ανά τέσσερις. Τσάμπα, όμως, φωνάζουμε, αφού δεν γίνεται τίποτα. Του χρόνου έχουμε το Παγκόσμιο της Τουρκίας, ακολουθεί το Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας, την επόμενη χρονιά θα γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Λονδίνο. Μετά… ξανά μανά Ευρωμπάσκετ και πάει λέγοντας. Θα αφήσουμε τα κόκαλά μας στο παρκέ!

Με ρωτούν ποιο παιχνίδι θα ξεχώριζα από την έναρξη της προετοιμασίας και απαντώ ότι ο προημιτελικός με την Τουρκία ήταν κομβικής σημασίας, γιατί ήταν νοκ άουτ και ο νικητής θα εκπλήρωνε έναν μεγάλο στόχο που ήταν η είσοδος στην τετράδα. Πριν από αυτό, όμως, πολύ σημαντικά μαθήματα είχαμε πάρει στον φιλικό αγώνα που είχαμε δώσει στο Μάριμπορ απέναντι στη Σλοβενία. Εκεί είχαμε συμφωνήσει ότι αν παίζαμε έτσι στο Ευρωμπάσκετ, δεν θα καταφέρναμε τίποτα. Καθίσαμε με τα παιδιά, συζητήσαμε και να ‘μαστε τώρα με το χάλκινο μετάλλιο στο στήθος.

Σε προσωπικό επίπεδο, είναι φανταστικό το συναίσθημα να ανεβαίνεις στο βάθρο και να σε επιλέγουν και στην καλύτερη πεντάδα. Θέλω να ευχαριστήσω τους συμπαίκτες μου και τους προπονητές μου για αυτό το βραβείο. Αυτό που προσπαθώ πάντα είναι να βοηθάω την ομάδα μου να κερδίζει. Ακόμη και σε κακές βραδιές, όπως στον μικρό τελικό, κοιτάζω να βάλω το λιθαράκι μου με μια άμυνα, με μια πάσα, με ένα κλέψιμο. Στον αθλητισμό δεν σου εγγυάται κανείς ότι κάθε βράδυ θα είσαι καλός.

Υπάρχει το scouting, η εξουδετέρωση, πράγματα που μπορεί να σε βγάλουν εκτός παιχνιδιού. Το σημαντικό είναι να έχεις πολύπλευρη συνεισφορά και εγώ είμαι υπερήφανος που βοήθησα τους συμπαίκτες μου να φτάσουμε σε αυτή την τεράστια επιτυχία που είναι το χάλκινο μετάλλιο. Πρέπει να καταλάβουμε τι έχουμε πετύχει, το οποίο για μένα είναι πολύ μεγάλο.

Και πάμε στον επίλογο αυτής της σπουδαίας εμπειρίας, που ζήσαμε στην Πολωνία. Κάθε φορά αφιερώνω μια επιτυχία στους συμπαίκτες μου και στην ομάδα, γιατί πραγματικά αν δεν έχεις ομάδα δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα. Αυτό το μετάλλιο, όμως, το αφιερώνω σε έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή μου και σε έναν άλλο που έρχεται στη ζωή μου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς για την αγάπη, την υποστήριξη, την εμπιστοσύνη, το κουράγιο που μας δίνατε μέσα από αυτό το blog. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα από την καρδιά μου. Να είστε όλοι καλά και να ξέρετε ότι δεν θα υπάρξει φορά που δεν θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε υπερήφανους. Θα έλθουν και ήττες και αποτυχίες, αλλά δεν θα δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να πει για αυτή την ομάδα ότι δεν είχε καρδιά και ότι δεν πολέμησε. Είμαστε νικητές και το αποδεικνύουμε σε κάθε διοργάνωση.

Με αγάπη,

Βασίλης