Βασίλης Σπανούλης

Καλημέρα σε όλους. Οι απανωτές υποχρεώσεις έβαλαν για λίγο στην άκρη την επικοινωνία που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια μέσω του Sport24.gr, αλλά σήμερα θα τα συζητήσουμε όλα.

Η τελευταία περίοδος ήταν πολύ δύσκολη για τον Παναθηναϊκό. Το είχα πει, άλλωστε, ότι γενικά δεν παίζαμε καλά. Κάθε χρόνο είχαμε τα πάνω και τα κάτω μας και το τελευταίο διάστημα είμαστε στα κάτω μας. Ετσι απλά. Οσο και αν το πιέζεις, δεν σου βγαίνει, αυτό σημαίνει να είσαι στα κάτω σου.

Στον αγώνα με την Παρτιζάν είχαμε τον έλεγχο, αλλά οι αντίπαλοί μας μάς κοίμισαν και σε συνδυασμό με τη σιγουριά ότι θα τους κερδίζαμε, δεν ήθελε πολύ για να χάσουμε τη διαφορά των δέκα πόντων και μαζί το παιχνίδι. Με το Μαρούσι το θέμα ήταν καθαρά ψυχολογικό.

Η συγκέντρωση τόσου κόσμου στο ΟΑΚΑ την περασμένη Παρασκευή ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Τέτοιες κινήσεις δεν συμβαίνουν κάθε μέρα και αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο κόσμος της ομάδας μάς ανέβασε και μας συσπείρωσε. Ηταν εκπληκτικό αυτό που συνέβη στο ΟΑΚΑ, δεν έχω λόγια για να το περιγράψω… Και αυτή τη συσπείρωση τη δείξαμε στην Κυψέλη απέναντι στον Πανελλήνιο.

Πλέον, κάθε ματς για τον Παναθηναϊκό είναι τελικός. Κάθε βράδυ θα δίνουμε την ψυχή μας για να νικάμε. Ακόμη και έπειτα από τόσο δύσκολη περίοδο, είμαστε μέσα σε όλους τους στόχους και με πολλές πιθανότητες. Στο χέρι μας είναι. Αν είμαστε αυτοί που πρέπει, δεν μας φοβίζει τίποτε.

Κάθε χρόνο υπάρχει μια περίοδος φουρτούνας. Άλλες φορές είναι έντονη, άλλες λιγότερο έντονη. Αυτή η ομάδα, όμως, ξέρει να αντιδρά μετά τις φουρτούνες και έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Μετά τις φουρτούνες παίρνει τίτλους, οι οποίοι σε τελική ανάλυση είναι το σημαντικότερο στη δουλειά μας.

Πολλοί φίλοι με ρωτούν γιατί έμεινα ως αργά το βράδυ στο ΟΑΚΑ και δεν πήγα στο σπίτι μου μετά την ήττα από το Μαρούσι. Περίμενα αυτή τη στιγμή για να σας εξηγήσω. Αν πέρυσι είχα πει ότι η ήττα από τη Σιένα στο ΟΑΚΑ ήταν η χειρότερη στα χρόνια που παίζω στον Παναθηναϊκό, τότε οι δύο απανωτές ήττες από την Παρτιζάν και από το Μαρούσι ήταν ακόμη χειρότερες για μένα.

Όταν είσαι πρώτος, όταν τα έχεις πάρει όλα την προηγούμενη χρονιά, σου είναι δύσκολο να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει. Πληγώνεται ο εγωισμός σου, στενοχωριέσαι, μολονότι γνωρίζεις ότι στον αθλητισμό υπάρχει και η ήττα στο πρόγραμμα. Όχι έτσι, όμως και σε καμία περίπτωση, όχι σε τόσο κρίσιμα ματς.

Εμεινα, λοιπόν, στο ΟΑΚΑ σκεπτόμενος την επόμενη μέρα. Όχι το χθες. Βασάνιζα το μυαλό μου και προσπαθούσα να βρω τι πρέπει να βελτιώσουμε, η ομάδα και εγώ προσωπικά που είμαι μέλος της, ώστε να ανατρέψουμε το σκηνικό και να πάρουμε και τους τρεις τίτλους. Εκείνη την ώρα ήθελα να κάτσω να σκεφτώ μόνος μου και όχι να μεταφέρω το άγχος και τα προβλήματά μου στο σπίτι, στην οικογένειά μου. Ετσι κάνω, πάντα. Όταν γυρίζεις στο σπίτι, πρέπει να είσαι χαμογελαστός, να μην κουβαλάς τα προβλήματά σου.

Όλα αυτά είναι παρελθόν, τώρα έχουμε μπροστά μας την αναμέτρηση της Πέμπτης με την Μπαρτσελόνα στη Βαρκελώνη. Για μας είναι ο πρώτος τελικός και δεν μας ενδιαφέρει ποιον αντίπαλο έχουμε μπροστά μας. Είμαστε μεγάλη ομάδα και όπως έχω ξαναπεί το αίσθημα της επιβίωσης βοηθάει πάντα τον Παναθηναϊκό. Όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, βγαίνουν έξω οι δυνάμεις σου.

Εγώ θα είμαι υπερήφανος αν βλέπω την ομάδα μου να σκίζεται στο γήπεδο σαν να παίζει κάθε βράδυ έναν τελικό. Αυτό το είδα στην Κυψέλη μετά από πολύ καιρό. Επί σαράντα λεπτά ήμασταν συγκεντρωμένοι στην άμυνα, δουλέψαμε σκληρά και ανταμειφθήκαμε. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να κερδίσουμε.

Ολοι γνωρίζουμε ότι κάθε χρονιά μετά το Triple Crown είναι δύσκολη. Εμείς, όμως, είμαστε εδώ για να πετύχουμε πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει. Όλα εξαρτώνται από μας, είναι στο χέρι μας. Δεν θέλω να υποβαθμίσω τις νίκες της Παρτιζάν και του Αμαρουσίου, αλλά χάσαμε από τον εαυτό μας. Στην Κυψέλη παίξαμε εναντίον του Πανελληνίου και όχι εναντίον του εαυτού μας.

Δεν θέλω να φανώ υπερφίαλος, αλλά όταν παίζουμε το μπάσκετ που ξέρουμε, καμία ομάδα δεν μπορεί να μας κερδίσει. Αυτό αισθάνομαι και αυτό λέω. Ταμείο φυσικά θα γίνει στο τέλος. Αυτά προς το παρόν, μας περιμένουν τελικοί όπως σας είπα και αυτό αποτελεί πρόκληση για όσους αγωνίζονται και εργάζονται στον Παναθηναϊκό. Να είστε όλοι καλά και σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση.

Γεια χαρά,
Βασίλης.    

Καλησπέρα σε όλους και Καλή Χρονιά! Σας εύχομαι Υγεία, Ευτυχία, Δημιουργία και να εκπληρώσετε όλα τα όνειρά σας το 2010! Να είστε ο εαυτός σας και να δείχνετε με όποιο τρόπο μπορείτε την αγάπη σας στους δικούς σας ανθρώπους και σε όποιους το χρειάζονται.

Είναι το πρώτο blog της Νέας Χρονιάς και δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω διαφορετικά παρά με το γεγονός που άλλαξε τη ζωή μου. Τη γέννηση του γιου μου!
Πάντοτε ήθελα ένα παιδί και εγώ και η Ολυμπία. Τα συναισθήματά μας δεν περιγράφονται. Είμαστε ευτυχισμένοι, γιατί πάνω από όλα το παιδί είναι υγιές. 

Αν δεν είσαι εκεί μέσα, δεν μπορείς να καταλάβεις πώς αισθάνεται κάποιος εκείνες τις στιγμές. Εγώ ήμουν μέσα σε όλη τη διαδικασία της γέννας. Τα συναισθήματα είναι απίστευτα και αντιλαμβάνεσαι ότι εκείνη την ώρα συντελείται ένα θαύμα.

Η γέννηση ενός παιδιού δημιουργεί ευθύνες, αλλά εγώ είμαι συνειδητοποιημένος. Είμαι πολύ χαρούμενος που έγινα πατέρας. Ο γιος μου είναι υγιής, αλλά με τέτοιο ύψος δεν βλέπω να παίζει στην ίδια θέση με μένα. Αν είναι από τώρα 59 πόντους, τι θα γίνει όταν μεγαλώσει;

Λίγες ώρες, βέβαια, μετά τη γέννηση του παιδιού, έπρεπε να πατήσω τον διακόπτη, να αφήσω όλα αυτά τα συναισθήματα στην άκρη και να συγκεντρωθώ στον δύσκολο αγώνα που είχαμε με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη. Το έχω ξαναπεί ότι όταν μπαίνω στο γήπεδο, δεν υπάρχει κάτι άλλο στο μυαλό μου παρά μόνο το παιχνίδι. Συγκεντρώνομαι για να μπορώ να προσφέρω τη βοήθειά μου στην ομάδα μου και αυτό έκανα και την Κυριακή (3/1).

Ηταν ένα πολύ δύσκολο ματς απέναντι σε μια πολύ ανταγωνιστική και διψασμένη ομάδα, τον Πανιώνιο. Αν εξαιρέσουμε την πρώτη περίοδο, που έγιναν κάποια λάθη από την πλευρά μας, στις επόμενες τρεις περιόδους παίξαμε αρκετά καλά. Θεωρώ μάλιστα ότι σε αυτά τα τριάντα λεπτά κάναμε την καλύτερη εμφάνισή μας τον τελευταίο ένα - ενάμιση μήνα.

Είναι γνωστό ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει υψηλή ποιότητα, όλοι γνωρίζουν τους ρόλους τους και είναι τέτοια η εμπειρία, η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας αυτής της ομάδας, ώστε όλοι αντιλαμβάνονται ότι πλησιάζουν τα δύσκολα και ότι πρέπει να ανεβάζουμε στροφές.

Συγκρίνοντας την εφετινή με την περυσινή χρονιά, η αλήθεια είναι ότι πέρυσι τέτοια εποχή ήμασταν πολύ χειρότεροι από φέτος. Δεν ήμασταν στην ίδια κατάσταση. Ο εφετινός Παναθηναϊκός μόνο τον τελευταίο ενάμιση μήνα δεν παίζει πολύ καλά. Αντιθέτως, όταν ξεκίνησε η σεζόν 2009-10 όλοι είχαν εκπλαγεί με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η ομάδα. Αυτό, όμως, ήταν το παράλογο και όχι το λογικό. Το ζητούμενο είναι να είσαι έτοιμος όταν πρέπει και εμείς όταν πρέπει θα είμαστε έτοιμοι.

Υπάρχει εξήγηση για τη σιγουριά που εκφράζω αυτή τη στιγμή. Είμαστε πολύ διψασμένοι να πετύχουμε και φέτος όλους τους στόχους μας και έχουμε μεγαλύτερη όρεξη ακόμη και από πέρυσι που τα πήραμε όλα. Προσωπικά, βλέπω την κάθε χρονιά σαν την τελευταία που παίζω μπάσκετ. Για αυτό δεν θέλω να αφήνω καμία χρονιά να πηγαίνει χαμένη. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια και ο λόγος που κάνει την ομάδα και εμένα τόσο ανταγωνιστικούς.

Θέλω να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο Καλή Χρονιά γεμάτη Υγεία και Ευτυχία. Εύχομαι σε όλους εσάς τους καθημερινούς αναγνώστες του SPORT24 να εκπληρώσετε όλα τα όνειρά σας και να είστε ευτυχισμένοι. Εμείς θα ξαναδώσουμε ραντεβού σε αυτό εδώ το σημείο.

Να είστε όλοι καλά,
Βασίλης…

Καλημέρα σε όλους. Υπάρχουν αρκετά θέματα για να συζητήσουμε και τώρα που βρήκα την ευκαιρία και λίγο χρόνο, είναι η κατάλληλη στιγμή. Αλλωστε, αύριο (17/12) έχουμε τη σημαντική αναμέτρηση με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ, οπότε πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι μόνο για αυτό το παιχνίδι και για τίποτε άλλο.

Πάμε, λοιπόν, να τα βάλουμε σε μια σειρά και να ασχοληθούμε πρώτα με την κλήρωση του Μουντομπάσκετ της Τουρκίας που έγινε χθες (15/12) στην Κωνσταντινούπολη. Η Εθνική έπεσε στον ίδιο όμιλο με την οικοδέσποινα Τουρκία, τη Ρωσία, την Κίνα, το Πουέρτο Ρίκο και την Ακτή Ελεφαντοστού.

Είναι πάρα πολύ νωρίς ακόμη για πολλά και εμπεριστατωμένα σχόλια, καθώς δεν ξέρουμε ποια ρόστερ θα παρουσιάσουν οι 24 ομάδες στους αγώνες, που θα αρχίσουν τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου και συγκεκριμένα στις 28. Οταν ανήκεις σε μια ομάδα, η οποία πάντοτε θέτει ως στόχο την πρώτη τετράδα της διοργάνωσης, δεν κοιτάς την κλήρωση. Πας και παίζεις για να πετύχεις τον στόχο σου. Αυτό θα κάνουμε και εμείς στη γειτονική χώρα.

Συνέχεια »

Καλημέρα σε όλους. Τις τελευταίες ημέρες είχαμε δύο αγώνες, έναν με τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα και έναν με την Αρμάνι Μιλάνο για την Ευρωλίγκα. Ο απολογισμός ήταν μια ήττα και μια νίκη, αλλά ακόμη είναι νωρίς για οποιαδήποτε καταμέτρηση. Η ουσία δεν αλλάζει, ο δρόμος είναι μακρύς και θα δώσουμε πολλά παιχνίδια ώσπου να έλθει η ώρα για να διεκδικήσουμε τους τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, τον χρόνο πίσω και ας σταματήσουμε στην περασμένη Κυριακή (29/11). Δεν χρειαζόταν να δω το βίντεο για να καταλάβω πώς χάσαμε από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Και πριν και μετά το βίντεο ισχύουν όσα είπα στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα. Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ λίγα τα σημεία, στα οποία παίξαμε ως Παναθηναϊκός, σοβαρά και συγκεντρωμένα, όπως αρμόζει σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Ηταν φανερό ότι δεν το αντιμετωπίσαμε όπως θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε γιατί είναι ακόμη αρχή της χρονιάς. 

Δεν μπήκαμε δυνατά στις φάσεις, κάναμε λάθη, αλλά έχουμε το δικαίωμα και την πολυτέλεια να βλέπουμε ορισμένα πράγματα και να βελτιωνόμαστε. Για μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός, που κυνηγάει και τους τρεις τίτλους, αυτό το ματς που χάσαμε στο ΣΕΦ, όπως και ο αγώνας που χάσαμε στη Μαδρίτη, θα αποτελέσουν οδηγό και θα μας δώσουν κίνητρο για τη συνέχεια.

Ισως αυτές οι ήττες να λειτουργήσουν για μας καλύτερα και από το αν είχαμε νικήσει τον Ολυμπιακό και τη Ρεάλ. Ολοι ξέρουν τι σημαίνει Παναθηναϊκός, από ποιους απαρτίζεται αυτή η ομάδα και γνωρίζουν ότι όταν έρχονται τα κρίσιμα ματς, είναι πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε αντίπαλο να νικήσει αυτή την ομάδα. 

Εχουμε κάνει δύο ήττες στα δώδεκα παιχνίδια που έχουμε παίξει, από δύο ομάδες που έχουν τους ίδιους στόχους με μας, αλλά είναι ακόμη πολύ νωρίς και το μόνο σίγουρο είναι ότι αν είχαμε τώρα Φεβρουάριο ή Μάρτιο ή Απρίλιο, η αλήθεια είναι ότι θα βλέπαμε έναν Παναθηναϊκό πολύ διαφορετικό. Αντιστρόφως, αν είχαμε υποστεί αυτές τις δύο ήττες τους μήνες που είπα προηγουμένως, όχι μόνο θα μας κόστιζαν , αλλά ίσως να μας στερούσαν κάποιο τίτλο.

Εδώ θα ήθελα να πω κάτι. Παρά τη στενοχώρια που δημιούργησε η ήττα από τον Ολυμπιακό, έχει περάσει σε όλους -και θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τυχερούς τους παίκτες του Παναθηναϊκού- αυτή η σιγουριά εκ μέρους του κόσμου προς την ομάδα. Το έχουμε κερδίσει, όμως, αυτό μέσα από αμέτρητες επιτυχίες και το γνωρίζουμε μέσα μας ότι όταν έλθουν τα κρίσιμα θα είμαστε πανέτοιμοι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Είναι άλλωστε και ο στόχος του προπονητικού επιτελείου, που είναι ίσως το κορυφαίο στην Ευρώπη σε αυτό τον τομέα, να έχει την ομάδα έτοιμη όταν πρέπει.

Η επόμενη μέρα του ντέρμπι ήταν μια μέρα δύσκολη, ειδικά όταν έχεις χάσει το παιχνίδι, με πολύ βίντεο και προπόνηση. Θα συμφωνήσω με την κυρίαρχη άποψη ότι δεν μας κατέλαβε πανικός, αλλά αυτό θα ξαναπώ ότι συμβαίνει, γιατί ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να πετύχουμε. Το τριήμερο που ακολούθησε ως τον αγώνα με την Αρμάνι Μιλάνο είχε πολύ δυνατές προπονήσεις, στις οποίες δουλέψαμε πολύ σοβαρά και αυτό που αντιλαμβάνονται όλοι στον Παναθηναϊκό είναι ότι δουλεύουμε για να κατακτήσουμε τους τίτλους και όχι για να πάρουμε ένα παιχνίδι.

Το παιχνίδι με το Μιλάνο ήταν κάπως ιδιαίτερο για ορισμένα παιδιά και ειδικά για τον Σάρας, ο οποίος επέστρεψε έπειτα από απουσία έξι μηνών. Και ο Τέπιτς ήταν τραυματίας και επέστρεψε. Σίγουρα τα παιδιά θα χρειαστούν χρόνο για να βρουν τον εαυτό τους, ενώ και η ομάδα θα χρειαστεί καιρό για να εντάξει τους παίκτες που έχουν χάσει έδαφος λόγω τραυματισμών. Είναι όλοι τους σημαντικοί παίκτες και στον αγώνα της Πέμπτης είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε για πρώτη φορά όλοι μαζί από την αρχή της χρονιάς. Βέβαια, αυτό δημιουργεί ένα μπέρδεμα στη χημεία, αλλά είναι απολύτως φυσιολογικό και σεβαστό και το έχουμε ξαναβιώσει στο παρελθόν σε άλλες περιπτώσεις τραυματισμών. Οι προπονητές ξέρουν τι κάνουν. 

Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι η Αρμάνι δεν βρίσκεται στο επίπεδο του Παναθηναϊκού, αλλά η γνώμη μου είναι ότι για να κατακτήσεις τίτλους, χρειάζονται συγκέντρωση και κίνητρο απέναντι σε υποδεέστερες ομάδες. Εμείς σεβόμαστε τη φανέλα που φοράμε, τους προπονητές που δουλεύουν καθημερινά μαζί μας, τον κόσμο μας και δεν επιλέγουμε αντιπάλους. Απέναντι σε όλους προσπαθούμε για το καλύτερο.

Το επίπεδο της Ευρωλίγκας, ωστόσο, έχει ανέβει ως προς τις κορυφαίες ομάδες, αλλά έχει πέσει από τη μέση και κάτω. Για αυτό βλέπουμε ευρείες νίκες και μεγάλες διαφορές μεταξύ των πρωτοκλασάτων και των υποδεέστερων ομάδων. Αυτή είναι η αλήθεια και προσπαθούμε να έχουμε κίνητρο σε κάθε ματς. Το αντιλαμβάνεται και ο κόσμος, ότι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε δεν είναι τόσο κρίσιμο. Ισως για αυτό να μην υπάρχει μεγάλη προσέλευση στο γήπεδο.

Από την άλλη δεν είναι και το πιο ευχάριστο συναίσθημα να βλέπουμε τις κερκίδες μισογεμάτες. Στενοχωριόμαστε, γιατί πέρυσι πήραμε και τα τρία τρόπαια, αλλά το γήπεδο ακόμη δεν έχει γεμίσει σε κάποιο ματς. Ισως αυτό να συμβεί σε δύο εβδομάδες, όταν θα υποδεχτούμε τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ελπίζω τότε το ΟΑΚΑ να γεμίσει ασφυκτικά, γιατί ο κόσμος είναι ο 13ος παίκτης μας και ξέρουμε ότι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού αγαπούν αυτή την ομάδα.

Αυτά προς το παρόν. Την Κυριακή έχουμε την αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ στην έδρα μας και πρέπει να παρουσιαστούμε συγκεντρωμένοι για να πάρουμε τη νίκη. Θα δουλέψουμε σωστά, όπως πριν από κάθε αγώνα για να κάνουμε αυτό που πρέπει. Με την ευκαιρία θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα σχόλιά σας, τα οποία διαβάζω κάθε φορά και αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της εκτίμησης που έχουν όλοι, ακόμη και οπαδοί άλλων ομάδων, προς τον Παναθηναϊκό και προς το πρόσωπό μου. Σας ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη.

Να είστε καλά και θα τα ξαναπούμε με την πρώτη ευκαιρία,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους. Καθώς πλησιάζουμε τον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ είναι ευκαιρία για μια καινούργια επικοινωνία μέσω του SPORT24. 

Κάθε αγώνας με τον Ολυμπιακό είναι σημαντικός, αλλά ο συγκεκριμένος δεν είναι τελικός. Θέλω να πω δεν είναι όπως ένας τελικός Κυπέλλου Ελλάδος ή ένας ημιτελικός Φάιναλ Φορ που σε βγάζει νοκ άουτ. Είναι ένα μεγάλο ματς ανάμεσα σε δύο μεγάλες ομάδες, το οποίο όμως δεν θα κρίνει τίποτα.

Ο Ολυμπιακός είναι σπουδαίος αντίπαλος, τον οποίο σεβόμαστε ιδιαίτερα. Πάμε να παίξουμε καλό μπάσκετ και να προσφέρουμε στους φίλους του αθλήματος έναν αγώνα υψηλού επιπέδου. Οι ομάδες δεν είναι ακόμη απόλυτα έτοιμες, αλλά από τη δική μας πλευρά θα δώσουμε τα πάντα, ώστε να καταφέρουμε να φύγουμε νικητές. Ενας αγώνας Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού κεντρίζει το ενδιαφέρον του κόσμου και ο στόχος μας είναι να διαβάσουμε τις αδυναμίες των αντιπάλων μας και να πάρουμε αυτό που θέλουμε. 

Η ευχή όλων είναι να γίνει ένα ωραίο παιχνίδι σε αθλητικά πλαίσια, όπως πρέπει να συμβαίνει και στο ΣΕΦ και στο ΟΑΚΑ, αλλά αρκετές φορές οι οπαδοί των δύο ομάδων παρεκτρέπονται και αυτό δεν αρέσει σε κανέναν. Θέλουμε αυτό το παιχνίδι να το ευχαριστηθεί ο κόσμος και να το απολαύσει όλη η Ελλάδα. Για εμάς τους παίκτες κάποιοι αγώνες είναι πάντα ξεχωριστοί. Όταν αντιμετωπίζεις τον Ολυμπιακό, την Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, τη Σιένα, η αίσθηση είναι σπουδαία. Ετσι και τώρα που ετοιμαζόμαστε να επισκεφτούμε το ΣΕΦ, έχουμε αυτή την ξεχωριστή αίσθηση.  

Τον τελευταίο καιρό, ακούω από πολλούς ανθρώπους ότι ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε φοβερή φόρμα για την εποχή, αλλά η άποψή μου είναι ότι η ομάδα θα βρεθεί στην κορύφωση της φόρμας της όταν πρέπει. Ακόμη δεν έχουμε δείξει τις πραγματικές δυνατότητές μας και καλό θα είναι τις πραγματικές δυνατότητες να τις δείξουμε όταν πρέπει, όταν θα κρίνονται οι προκρίσεις και οι τίτλοι.

Βέβαια, από την άλλη, ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα και πρέπει να παίζει καλό μπάσκετ όλη τη χρονιά, αλλά ο βασικός στόχος μας είναι να ανεβούμε στο τοπ της φόρμας μας όταν θα έλθουν οι κρίσιμοι αγώνες. Και υπό αυτή την έννοια το παιχνίδι στο ΣΕΦ δεν είναι κρίσιμο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θέλουμε να κερδίσουμε κιόλας.

Προσωπικά, αισθάνομαι πολύ καλά, δόξα τω Θεώ είμαι υγιής, προσπαθώ τον ελεύθερο χρόνο μου να ξεκουράζομαι και σε κάθε παιχνίδι θέλω να βοηθάω την ομάδα μου να κερδίζει. Σίγουρα όσο περνούν τα χρόνια αποκτώ μεγαλύτερη εμπειρία, προσπαθώ να είμαι 100% συγκεντρωμένος κάθε φορά που βρίσκομαι στο παρκέ, αλλά από την άλλη η εμπειρία σε βοηθάει να συνειδητοποιείς πότε πραγματικά έρχονται οι καθοριστικοί αγώνες, οι οποίοι θα χαρακτηρίσουν μια χρονιά.

Αυτά προς το παρόν. Μετά τον αγώνα, ξέρετε πού θα συναντηθούμε. Το ραντεβού μας είναι εδώ, στο SPORT24, όπως συμβαίνει εδώ και κάμποσα χρόνια. Να είστε όλοι καλά και ό,τι κάνετε, να το κάνετε με αγάπη και προσήλωση.

Γεια χαρά,
Βασίλης.

Καλησπέρα σε όλους. Αρχίζει η Ευρωλίγκα και το μυαλό όλων είναι συγκεντρωμένο στην αυριανή (22/10) αναμέτρηση με την Αρμάνι στο Μιλάνο. Προτού αναφερθώ, όμως, στην ευρωπαϊκή πρεμιέρα του Παναθηναϊκού, θα ήθελα να πάρω τα πράγματα με χρονολογική σειρά και να ξεκινήσω από το αποχαιρετιστήριο πάρτι προς τιμήν του Φραγκίσκου Αλβέρτη στο ΟΑΚΑ πριν από μερικά βράδια.

Είναι πολύ σπουδαίο να αναγνωρίζεται με αυτό τον τρόπο η προσφορά ενός τόσο μεγάλου αθλητή. Το άξιζε, όπως το άξιζαν και άλλοι μεγάλοι παίκτες που έγραψαν Ιστορία στο ελληνικό μπάσκετ, αλλά δεν τους αποδόθηκαν ποτέ οι τιμές που έπρεπε. Ούτε ένας φιλικός αγώνας, ούτε μια μικρή σεμνή γιορτή. Η βραδιά που διοργανώθηκε προς τιμήν του Φράγκι δείχνει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο Παναθηναϊκός τους αθλητές του και μπορώ να πω ότι συνιστά μια κάποια βελτίωση σε σχέση με αυτό που έλεγα πριν, για άλλες αποχωρήσεις σπουδαίων παικτών.

Δεν χρειάστηκε να πω κάτι στον ίδιο τον Φράγκι, γιατί ήταν πολύ φορτισμένες εκείνες οι στιγμές. Ξέρει, όμως, πόσο τον εκτιμάμε όλοι, πόσο τον σεβόμαστε και πόσο σημαντικός ήταν και είναι για τον Παναθηναϊκό. Και είναι σπουδαίο το ότι θα συνεχίσει να βρίσκεται ανάμεσά μας, στα αποδυτήρια της ομάδας. Η φωνή και οι απόψεις του βοηθούν μικρούς και μεγάλους και ήταν τα στοιχεία που τον έκαναν ξεχωριστό πέρα από την μπασκετική αξία του, η οποία είναι αναμφισβήτητη. Ο Φράγκι, άλλωστε, έχει συνδεθεί με τον Παναθηναϊκό και έπρεπε να μείνει στην ομάδα.

Σε λίγες ώρες αρχίζει για μας μια μεγάλη διοργάνωση. Είμαστε οι πρωταθλητές Ευρώπης και όπως όλοι γνωρίζουν η διατήρηση των κεκτημένων είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει καταφέρει ποτέ στην Ιστορία του να κάνει αυτό που λέμε “back to back”, να κατακτήσει την Ευρωλίγκα δύο χρονιές σερί και αυτό από μόνο του μας δίνει ισχυρό κίνητρο για να πετύχουμε τις νίκες που πρέπει και να διατηρηθούμε στην κορυφή της Ευρώπης.

Οι περισσότεροι που αναφέρονται στην εφετινή διοργάνωση έχουν βιαστεί να προδικάσουν την τετράδα του Φάιναλ Φορ υποστηρίζοντας ότι στο Παρίσι θα διεκδικήσουν το τρόπαιο ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα. Είναι πολύ νωρίς για τόση σιγουριά και εγώ θα πω ότι υπάρχουν σημαντικές ομάδες όπως η Εφές Πίλσεν, η Μακάμπι, η Σιένα, η ΤΣΣΚΑ, η Ούλκερ, ίσως και άλλες που θα προσπαθήσουν να πάνε στο Φάιναλ Φορ. Ο δρόμος δεν είναι ποτέ εύκολος, ειδικά για μια ομάδα, η οποία την προηγούμενη χρονιά κατέκτησε τα πάντα.

Για την πρεμιέρα απέναντι στην Αρμάνι Μιλάνο, αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι έχουμε μπροστά μας μια ομάδα με αρκετές αλλαγές στο ρόστερ της, η οποία όπως φαίνεται δεν έχει αποκτήσει άκόμη ομοιογένεια, αλλά διαθέτει ποιότητα και εμείς πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί γνωρίζοντας ότι κάθε πρεμιέρα κρύβει παγίδες. Εχουμε και τους τραυματισμούς βασικών παικτών, οπότε πρέπει να είμαστε διπλά αποφασιστικοί και συγκεντρωμένοι στο Μιλάνο.

Πολλοί φίλοι με ρωτούν για την ενίσχυση του Ολυμπιακού. Τους απαντώ ότι ο υψηλός ανταγωνισμός κάνει πολύ καλό για το ελληνικό μπάσκετ και λειτουργεί ευεργετικά για κάθε αθλητή. Βέβαια να ξεκαθαρίσουμε ότι μόνο ο υγιής ανταγωνισμός σε κάνει καλύτερο, αλλά όταν ξεφεύγει από τα όρια γίνεται αρνητικός, έχει αρνητικές επιδράσεις.

Δεν πρέπει, όμως, να εστιάζουμε μόνο στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Πρέπει όλες οι ομάδες να ακολουθήσουν τα δύο παραδείγματα, να βελτιωθούν οργανωτικά και να προσπαθήσουν να ανεβούν επίπεδο. Μου φαίνεται πολύ παράξενο το γεγονός ότι βρισκόμαστε τρεις ημέρες μακριά από το τζάμπολ της Α1 και ακόμη δεν έχει βρεθεί τηλεοπτική στέγη για εννέα ομάδες. Είναι αδιανόητο να συμβαίνει αυτό στο άθλημα που έχει φέρει στην Ελλάδα τις περισσότερες επιτυχίες σε εθνικό και σε συλλογικό επίπεδο. Δεν μπορώ να το χωνέψω…

Η εθνική ανδρών είναι στην ελίτ του παγκοσμίου μπάσκετ, οι παίκτες είναι από τους κορυφαίους της Ευρώπης, οι ομάδες μας πάνε να κατακτήσουν την Ευρωλίγκα, υπάρχουν πίσω πολλά νέα παιδιά με ταλέντο, οι μικρές εθνικές μας κάνουν υπερήφανους κάθε καλοκαίρι και παρ’ όλα αυτά δεν έχει υπογραφεί ακόμη τηλεοπτική συμφωνία;;; Αξίζει να επενδύσει κανείς στο μπάσκετ, το οποίο έχει και παρόν και πολύ μέλλον.

Με προβληματίζει, λοιπόν, όλη αυτή η κατάσταση και μου γεννά πολλές απορίες. Θεωρώ ότι είναι καθαρά θέμα οργανωτικό. Λείπει ο προγραμματισμός και είναι κρίμα γιατί πρόκειται για ένα άθλημα που έχει φέρει τόσες χαρές στους Ελληνες.

Αυτά προς το παρόν, θα τα ξαναπούμε με την πρώτη ευκαιρία. Οι υποχρεώσεις αρχίζουν και πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι, αλλά μόλις βρούμε ελεύθερο χρόνο, το ραντεβού μας θα είναι εδώ, στο SPORT24.

Γεια χαρά σε όλους,

Βασίλης.

Καλημέρα σε όλους. Είμαι πολύ ευτυχισμένος και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη χαρά που νιώθω και εγώ και όλα τα παιδιά που επιστρέφουμε στην Ελλάδα με το χάλκινο μετάλλιο. Είναι μεγάλο πράγμα αυτό που πετύχαμε στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά η δική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για θρίαμβο. Ούτως ή άλλως η είσοδος στην τετράδα ήταν μεγάλη επιτυχία, πόσο μάλλον τώρα που πήραμε και μετάλλιο.

Προσπεράσαμε ομάδες, που ίσως να ήταν και καλύτερες από τη δική μας και αυτό δείχνει ότι η Ελλάδα είναι δύναμη στο μπάσκετ και πάντα βάζει υψηλούς στόχους σε κάθε διοργάνωση. Ο αθλητισμός, όμως, είναι παράξενος. Ετσι και στο μπάσκετ, δεν έχει υπογράψει κανείς συμβόλαιο με το βάθρο. Οι Γάλλοι έκαναν οκτώ νίκες και μια ήττα, αλλά παρ’ όλα αυτά βγήκαν πέμπτοι. Οι Ισπανοί γνώρισαν δύο ήττες και πήραν το χρυσό μετάλλιο. Το θέμα είναι να ανήκεις σταθερά στις πρώτες θέσεις, να βρίσκεσαι σε τροχιά μεταλλίου και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Για αυτό έλεγα τις προηγούμενες ημέρες ότι τηρουμένων των αναλογιών, αν κατακτούσαμε μετάλλιο θα ήταν σαν να περνούσε το κεφάλι πάνω από το ταβάνι.

Στο μικρό τελικό με την Σλοβενία, ο οποίος για μας ήταν… μεγάλος, δεν παίχτηκε καλό μπάσκετ, αλλά βρήκαμε πάλι τις λύσεις και εκπληρώσαμε ένα όνειρο. Γιατί δεν είναι και μικρό πράγμα να παίρνεις το χάλκινο μετάλλιο σε ένα σπουδαίο τουρνουά με τόσες ομάδες. 60 χρόνια είχαν περάσει από την τρίτη θέση που είχε πάρει η Ελλάδα στο Ευρωμπάσκετ της Αιγύπτου και πλέον τα μετάλλια της εθνικής ανδρών έγιναν έξι.

Από το παιχνίδι αυτό κρατάμε μόνο τη νίκη. Τι να πεις; Ότι παίξαμε καλή άμυνα; Αφού βρήκαμε μπροστά μας μια εξουθενωμένη ομάδα. Να λέμε και την αλήθεια.

Όπως και οι Σλοβένοι τι να πουν; Ότι κράτησαν την Ελλάδα στους 57 πόντους; Μα και εμείς ήμασταν πεθαμένοι από την κούραση. Κάναμε airball, ποιότητα μηδέν. Δεν είναι όλες οι ομάδες σαν την Ισπανία, η οποία έχει τεράστιο βάθος στον πάγκο της και ο προπονητής έχει τη δυνατότητα να κάνει rotation με δώδεκα παίκτες. Εμείς παίζαμε σχεδόν 35 λεπτά σε κάθε αγώνα και αυτό είναι φύσει αδύνατο.

Οσο δυνατός οργανισμός και αν είσαι, κάποια στιγμή το κορμί σου παραδίνεται. Και βγάζεις και μια άσχημη εικόνα προς τα έξω χωρίς να το θέλεις. Σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουράζεται και το μυαλό. Και τότε αρχίζουν τα λάθη, οι κακές πάσες, τα άσχημα σουτ. Δεν μιλάω μόνο για μένα, αλλά για όλα τα παιδιά με υψηλό χρόνο συμμετοχής. Ανεξάρτητα, πάντως, από την εμφάνιση, στον μικρό τελικό παίξαμε σαν γροθιά για τη νίκη.

Και εμείς και οι Σλοβένοι παλεύαμε με νύχια και με δόντια. Το σύστημα είναι απαράδεκτο. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους, δεν μιλάμε για ρομπότ και μηχανές. Είναι εύκολο να τραυματιστεί κάποιος σοβαρά και επιτέλους πρέπει οι αρμόδιοι να πάρουν τα μέτρα τους. Δεν γίνεται σε τρεις μέρες να παίζεις τρεις τελικούς. Είναι απαράδεκτο, δεν γίνεται. Είναι έξω από τις ανθρώπινες αντοχές να δίνεις τρία μεγάλα ματς σε λιγότερο από 72 ώρες. Τι είμαστε; Supermen;

Μετά αρχίζει η αγωνιστική περίοδος με τους συλλόγους και απορούν οι φίλαθλοι και οι δημοσιογράφοι γιατί ένας παίκτης δεν παίζει καλά. Δεν ψάχνω δικαιολογίες, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ερχεται η πτώση του αθλητή και αυτό ζημιώνει την ομάδα του. Η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα, αλλά κλονίζεται με τα συνεχόμενα τουρνουά και τις υποχρεώσεις που οπωσδήποτε πρέπει να μειωθούν γιατί πολύ απλά δεν βγαίνει. Τι άλλο πρέπει να πούμε δηλαδή; Ετσι όπως πάει το πράγμα, η καριέρα των αθλητών θα αρχίσει να συρρικνώνεται. Είναι αδύνατο να αντέξει κανείς σε αυτούς τους ρυθμούς. Ακου τρεις τελικούς σε τρεις μέρες!

Στο ποδοσφαιρικό Euro που γίνεται και κάθε τέσσερα χρόνια, ο προημιτελικός, ο ημιτελικός και ο τελικός διεξάγονται ανά τρεις ημέρες. Σε κάποιες περιπτώσεις και ανά τέσσερις. Τσάμπα, όμως, φωνάζουμε, αφού δεν γίνεται τίποτα. Του χρόνου έχουμε το Παγκόσμιο της Τουρκίας, ακολουθεί το Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας, την επόμενη χρονιά θα γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Λονδίνο. Μετά… ξανά μανά Ευρωμπάσκετ και πάει λέγοντας. Θα αφήσουμε τα κόκαλά μας στο παρκέ!

Με ρωτούν ποιο παιχνίδι θα ξεχώριζα από την έναρξη της προετοιμασίας και απαντώ ότι ο προημιτελικός με την Τουρκία ήταν κομβικής σημασίας, γιατί ήταν νοκ άουτ και ο νικητής θα εκπλήρωνε έναν μεγάλο στόχο που ήταν η είσοδος στην τετράδα. Πριν από αυτό, όμως, πολύ σημαντικά μαθήματα είχαμε πάρει στον φιλικό αγώνα που είχαμε δώσει στο Μάριμπορ απέναντι στη Σλοβενία. Εκεί είχαμε συμφωνήσει ότι αν παίζαμε έτσι στο Ευρωμπάσκετ, δεν θα καταφέρναμε τίποτα. Καθίσαμε με τα παιδιά, συζητήσαμε και να ‘μαστε τώρα με το χάλκινο μετάλλιο στο στήθος.

Σε προσωπικό επίπεδο, είναι φανταστικό το συναίσθημα να ανεβαίνεις στο βάθρο και να σε επιλέγουν και στην καλύτερη πεντάδα. Θέλω να ευχαριστήσω τους συμπαίκτες μου και τους προπονητές μου για αυτό το βραβείο. Αυτό που προσπαθώ πάντα είναι να βοηθάω την ομάδα μου να κερδίζει. Ακόμη και σε κακές βραδιές, όπως στον μικρό τελικό, κοιτάζω να βάλω το λιθαράκι μου με μια άμυνα, με μια πάσα, με ένα κλέψιμο. Στον αθλητισμό δεν σου εγγυάται κανείς ότι κάθε βράδυ θα είσαι καλός.

Υπάρχει το scouting, η εξουδετέρωση, πράγματα που μπορεί να σε βγάλουν εκτός παιχνιδιού. Το σημαντικό είναι να έχεις πολύπλευρη συνεισφορά και εγώ είμαι υπερήφανος που βοήθησα τους συμπαίκτες μου να φτάσουμε σε αυτή την τεράστια επιτυχία που είναι το χάλκινο μετάλλιο. Πρέπει να καταλάβουμε τι έχουμε πετύχει, το οποίο για μένα είναι πολύ μεγάλο.

Και πάμε στον επίλογο αυτής της σπουδαίας εμπειρίας, που ζήσαμε στην Πολωνία. Κάθε φορά αφιερώνω μια επιτυχία στους συμπαίκτες μου και στην ομάδα, γιατί πραγματικά αν δεν έχεις ομάδα δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα. Αυτό το μετάλλιο, όμως, το αφιερώνω σε έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή μου και σε έναν άλλο που έρχεται στη ζωή μου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς για την αγάπη, την υποστήριξη, την εμπιστοσύνη, το κουράγιο που μας δίνατε μέσα από αυτό το blog. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα από την καρδιά μου. Να είστε όλοι καλά και να ξέρετε ότι δεν θα υπάρξει φορά που δεν θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε υπερήφανους. Θα έλθουν και ήττες και αποτυχίες, αλλά δεν θα δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να πει για αυτή την ομάδα ότι δεν είχε καρδιά και ότι δεν πολέμησε. Είμαστε νικητές και το αποδεικνύουμε σε κάθε διοργάνωση.

Με αγάπη,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους! Το πρώτο που θέλω να αναφέρω και δεν θα το αφήσω για το τέλος είναι η χαρά που μας δίνετε μέσα από τα e-mail και τα σχόλιά σας για την Εθνική. Αυτή η ομάδα έχει μια φοβερή σύνδεση με τον κόσμο και κάθε φορά που παίζουμε, αισθανόμαστε ότι έχουμε από πίσω μας έναν ολόκληρο λαό να μας υποστηρίζει. Είναι απίστευτο συναίσθημα. Και το βιώνουμε και στις νίκες και στις ήττες, αυτό μας δίνει διπλή ικανοποίηση.

Όπως θα γνωρίζετε οι περισσότεροι, χθες παίξαμε και χάσαμε στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ από την Ισπανία. Όταν παίζεις σε τόσο υψηλό επίπεδο, πρέπει να παραδέχεσαι ορισμένα πράγματα. Η Ισπανία ήταν καλύτερη ομάδα από μας. Επαιξε καλύτερα, έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από τη δική μας ομάδα. Για την Ελλάδα το ότι βρίσκεται στην πρώτη τετράδα της διοργάνωσης αποτελεί ταβάνι και δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.

Σήμερα (20/9) απέναντι στη Σλοβενία έχουμε μπροστά μας μια τεράστια πρόκληση να κατακτήσουμε ένα μετάλλιο και όπως έλεγα στα αποδυτήρια στα υπόλοιπα παιδιά αν καταφέρουμε να ανεβούμε στο βάθρο, το κεφάλι θα τρυπήσει το ταβάνι. Θα πάμε πιο ψηλά από τις προσδοκίες. Είμαστε καινούργια ομάδα με πολλά νέα παιδιά και αυτό δεν είναι δικαιολογία, αλλά πραγματικότητα. Με τόσα προβλήματα και με καινούργιο προπονητή, η κατάκτηση ενός μεταλλίου –όπως είχα γράψει και μετά την πρόκριση επί της Τουρκίας- συνιστά τον απόλυτο στόχο, κάτι το φανταστικό. 

Στον μικρό τελικό που για μας ισοδυναμεί με τον μεγάλο τελικό του Ευρωμπάσκετ, πρέπει να τα δώσουμε όλα, να κάνουμε το παιχνίδι της ζωής μας. Πρέπει να μαζέψουμε όση ενέργεια μας έχει απομείνει, ένας αγώνας είναι και ειλικρινά σας το λέω, αν πάρουμε το χάλκινο μετάλλιο θα είναι σαν να πήραμε το χρυσό. Αυτή είναι η αλήθεια, να παραδεχτούμε ότι αυτή είναι η πραγματικότητα και να δώσουμε το χέρι στους Ισπανούς, που ήταν καλύτερη ομάδα και μας κέρδισαν δίκαια.

Κάθε φορά πριν από έναν μικρό τελικό η βασική συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την τάση που έχει η Εθνική να χάνει την αυτοπεποίθησή της και μαζί και το χάλκινο μετάλλιο. Πριν από δύο χρόνια στη Μαδρίτη, αντιμετωπίσαμε τους Ισπανούς στον ημιτελικό και χάσαμε στον πόντο. Δεν θα ξεχάσω την απογοήτευσή μας και το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πώς χάσαμε εκείνο το παιχνίδι. Το λέω αυτό γιατί προφανώς μας είχε επηρεάσει στον μικρό τελικό, όπου ηττηθήκαμε από τη Λιθουανία και αρκεστήκαμε στην τέταρτη θέση.

Αυτή τη στιγμή τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Καταφέραμε να πάρουμε δύο ανάσες και ετοιμαζόμαστε για τον μικρό τελικό, που είναι τελικός για την Ελλάδα.  Ας μην γελιόμαστε. Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να μην συμφωνεί ότι αυτή η ομάδα έχει πιάσει το ταβάνι της. Να λέμε την αλήθεια. Αυτή η ομάδα αν κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο, θα έχει πετύχει κάτι το φανταστικό. Είναι σαν να έχουμε πάρει το χρυσό.

Αυτό είπαμε και στα αποδυτήρια, αλλά και στο ξενοδοχείο μετά τον ημιτελικό. Ότι υπάρχουν ομάδες, που εμφανίζονται πλήρεις σε ένα Ευρωμπάσκετ και παρ’ όλα αυτά αποτυγχάνουν να ανεβούν στο βάθρο. Και εμείς με τόσες απουσίες και οκτώ παιδιά που δεν είχαν ξαναπαίξει σε Ευρωμπάσκετ, έχουμε την ευκαιρία να γυρίσουμε στην Ελλάδα με ένα μετάλλιο. Ε, λοιπόν, δεν πάει να έχουμε χάσει σε όλους τους μικρούς τελικούς. Αυτή τη φορά θα το πάρουμε.

Είναι πολύ σημαντικό για τη χώρα μας, για το ελληνικό μπάσκετ, να βρίσκεται η Εθνική στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ και να διεκδικεί την τρίτη θέση, που ξαναλέω τηρουμένων των συνθηκών δεν είναι καθόλου υποτιμητική. Το αντίθετο μάλιστα!

Αυτά είχα να σας πω για την ώρα. Ελπίζω το βράδυ όλοι μαζί να πανηγυρίσουμε τη νίκη επί της Σλοβενίας και να πάρουμε το μετάλλιο που τόσο πολύ θέλουμε όλοι μας και επί δύο μήνες παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να τα καταφέρουμε. 

Να είστε όλοι καλά,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους! Είναι μια σπουδαία ημέρα για το ελληνικό μπάσκετ, για αυτή την ομάδα ειδικότερα, που ήλθε στην Πολωνία κατορθώνοντας να προκριθεί στην ημιτελική φάση του Ευρωμπάσκετ αποκλείοντας έναν σκληρό αντίπαλο όπως είναι η Τουρκία.

Δεν ξέρω πώς το είδαν οι φίλοι του μπάσκετ, οι Ελληνες φίλαθλοι, αλλά θεωρώ ότι πετύχαμε μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΝΙΚΗ που μας έφερε στην τετράδα. Η Εθνική κατέβηκε σε αυτό το τουρνουά με οκτώ παιδιά που δεν είχαν παραστάσεις από Ευρωμπάσκετ. Είμαστε μια καινούργια ομάδα με νέο προπονητή, ο οποίος φέρνει μαζί του διαφορετική φιλοσοφία και δεν είναι καθόλου εύκολο να αφομοιωθεί με το καλημέρα.

Είμαστε πολύ υπερήφανοι που η Ελλάδα βρίσκεται στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ και πιστεύω ότι αυτό τα λέει όλα και δείχνει τι έχει πετύχει αυτή η ομάδα φέτος. Πολλοί ίσως να μην μας πίστευαν στην αρχή, άλλοι δικαιολογημένα άλλοι όχι. Ακόμη και εγώ είχα πει μέσα από αυτό το μπλογκ ότι στην πρώτη φάση εμφανιστήκαμε καλύτεροι του αναμενομένου. Είναι, όμως, τέτοια η στόφα αυτής της ομάδας, που καταφέρνει να μετατρέπει τα εμπόδια σε απανωτά στοιχήματα, τα οποία στο τέλος κερδίζει. Η Εθνική Ελλάδος έχει νοοτροπία νικητή, έχει δυναμική και τη σέβονται όλοι.

Όλα αποδεικνύονται, βέβαια, στο γήπεδο. Είχαμε την καρδιά και την ικανότητα να φτάσουμε στην τετράδα του Ευρωμπάσκετ. Ακόμη και τα λάθη που κάναμε στο τέλος της κανονικής διάρκειας και της παράτασης στο ματς με την Τουρκία οφείλονταν στο γεγονός ότι θέλαμε να τελειώσουμε γρηγορότερα το παιχνίδι, θέλαμε να παίξουμε στον ημιτελικό. Χάσαμε τη συγκέντρωσή μας για 40-50 δευτερόλεπτα και παρά λίγο να το πληρώσουμε. Ποτέ, όμως, δεν χάσαμε την αυτοπεποίθησή μας και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά για την προσπάθεια που κατέβαλαν.

Τώρα πρέπει να πατήσουμε έναν διακόπτη, ώστε να ξεχάσουμε τον προημιτελικό με την Τουρκία και να αφοσιωθούμε στον ημιτελικό με την Ισπανία. Είναι δύσκολο, αλλά αυτό είναι το σύστημα διεξαγωγής των αγώνων, αυτή είναι η ζωή μας. Είμαστε μαθημένοι να δίνουμε μεγάλα ματς και με τους συλλόγους και με την Εθνική και μάλιστα απανωτά, ανά μέρα. Κάποιες φορές ανά λίγες ώρες, ούτε καν 24…

Ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν έχουμε το ίδιο βάθος και την ίδια ποιότητα με την Ισπανία. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε το παιχνίδι χωρίς να πολεμήσουμε. Πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να κάνουμε μια μεγάλη εμφάνιση και να προκριθούμε στον τελικό. Εγώ έτσι το βλέπω και μαζί μου συμφωνούν όλα τα παιδιά.

Σεβόμαστε την Ισπανία, αλλά δεν τη φοβόμαστε σε καμία περίπτωση.

Όταν παίζεις σε έναν ημιτελικό Ευρωμπάσκετ, ξεχνάς και την κούραση, τα ξεχνάς όλα. Υπάρχει συσσωρευμένη κούραση από όλο αυτό το διάστημα, αλλά όταν υπάρχει μπροστά σου μια τόσο ισχυρή πρόκληση, οφείλεις να την κυνηγήσεις. Τα περισσότερα παιδιά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να παίξουν σε έναν ημιτελικό Ευρώπης και γενικότερα, υπάρχουν εκατοντάδες παίκτες που δεν ξέρουν τι θα πει να είσαι στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Το λέω αυτό για να τονίσω ότι δεν μπορεί κανείς να προδικάσει ένα αποτέλεσμα προτού κατεβούν οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο. Η Ισπανία είναι η κορυφαία ομάδα του τουρνουά, αλλά θα τη μελετήσουμε και θα παίξουμε δυνατά για το καλύτερο αποτέλεσμα. Όταν είσαι νικητής, δεν συμβιβάζεσαι. Αυτό λέω πάντα στον εαυτό μου και με αυτό το δόγμα πορεύομαι. Πάντα πηγαίνεις για το καλύτερο θέτοντας τον επόμενο στόχο που αυτή τη στιγμή είναι ο τελικός.

Θα επαναλάβω, όμως, ότι αυτό που πετύχαμε στην Πολωνία είναι τρομερό. Όπως είχα γράψει και πριν από το επίσημο τζάμπολ του Ευρωμπάσκετ, το βάθρο θα είναι το απόλυτο. Εχουμε αυτό στο μυαλό μας και συνεχίζουμε. Τι καλύτερο μπορώ να περιμένω από μια νίκη στον ημιτελικό, η οποία θα συνδυαστεί με την 100ή συμμετοχή μου στην εθνική ανδρών. Χαίρομαι πολύ που αποτελώ μέλος αυτής της ομάδας και εύχομαι να είμαι υγιής και να μπορώ να γεμίζω τα καλοκαίρια μου με τις συγκινήσεις που προσφέρει η Εθνική.

Σε λίγες ώρες αντιμετωπίζουμε την Ισπανία και πρέπει να σας αφήσω. Θέλω, όμως, να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για τα σχόλιά σας και τη στήριξη που παρέχετε στην ομάδα. Εισπράττουμε αυτή την αγάπη και μας δίνει φτερά. Μακάρι να γυρίσουμε από την Πολωνία με ένα μετάλλιο. Για σας, τον κόσμο που λατρεύει την Εθνική, για μας που προσπαθούμε όλο αυτό το διάστημα  και για το ελληνικό μπάσκετ.

Θα τα ξαναπούμε σε λίγες ώρες. Να είστε όλοι καλά,

Βασίλης

Καλημέρα σε όλους από την Πολωνία. Σε λίγες ώρες θα είμαστε στον τρίτο προορισμό της Εθνικής, το Κατοβίτσε, εκπληρώνοντας τον στόχο που από την αρχή είχαμε θέσει και ήταν η συμμετοχή στην οκτάδα του Ευρωμπάσκετ.

Η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη για τον μεγάλο αγώνα της Παρασκευής, ο οποίος είναι νοκ άουτ και η έκβασή του θα εξαρτηθεί από ένα ριμπάουντ, μια χαμένη βολή ή ένα λάθος. Θέλουμε να ξεπεράσουμε και αυτό το εμπόδιο για να μπούμε στην τετράδα και να διεκδικήσουμε μετάλλιο. Οποιος και αν είναι ο αντίπαλός μας στον προημιτελικό, ο στόχος μας δεν αλλάζει. Βγήκαμε τρίτοι στον όμιλο του Μπίντγκοστς, περιμένουμε τη δεύτερη ομάδα από τον όμιλο του Λοντζ και αυτό είναι όλο.

Θεωρώ ότι απέναντι στη Γαλλία, στο πρώτο και στο τελευταίο δεκάλεπτο παίξαμε από αρκετά έως πολύ καλά. Βρήκαμε πολλά αμαρκάριστα σουτ, η κυκλοφορία της μπάλας ήταν πολύ υψηλού επιπέδου και είχαμε σωστές αποστάσεις. Στο δεύτερο δεκάλεπτο είχαμε πρόβλημα. Χάσαμε πολλά αμυντικά ριμπάουντ και αφήσαμε τους Γάλλους να ξεφύγουν. Στο τέλος, όμως, διεκδικήσαμε τη νίκη και τη χάσαμε από ένα σουτ στην εκπνοή.

Ειλικρινά, δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση προς όσους με ρωτούν αν ήταν κάπως περίεργο το ματς με τη Γαλλία. Εμείς είμαστε υπερήφανοι για τη φανέλα που φοράμε και πάντα παίζουμε για να κερδίζουμε. Δεν μπορώ να ξέρω πώς σκέφτονται οι αντίπαλοί μας. Όταν διαλέγεις αντίπαλο, δεν είναι και το πιο σωστό πράγμα που μπορεί να κάνεις.

Κάποιος, όμως, μπορεί να θέλει να κάνει συντήρηση δυνάμεων. Ερχονται τρία μεγάλα ματς και πρέπει να είσαι έτοιμος, να έχεις δυνάμεις και να μην σε προδώσει το κορμί ή το μυαλό σου. Πρέπει να είσαι πανέτοιμος. Ειλικρινά το λέω, δεν με ενδιαφέρει με ποια ομάδα θα συναντηθούμε στο Κατοβίτσε. Είτε παίξουμε με την Ισπανία, είτε με την Τουρκία, είτε με τη Σλοβενία, είτε με την Σερβία είναι το ίδιο πράγμα. Εχουν όλες ποιότητα και υψηλούς στόχους σε αυτό το Ευρωμπάσκετ.

Για να γυρίσω, λοιπόν, στο προηγούμενο θέμα, πολλοί προπονητές, όταν έχουν εξασφαλίσει την πρόκριση στην οκτάδα, κάνουν συντήρηση δυνάμεων για να έχουν φρέσκους τους παίκτες τους. Θα παίξουμε τρεις τελικούς μέσα σε τρεις ημέρες. Η κάθε ομάδα δεν προσπαθεί να διατηρηθεί φρέσκια έχοντας στο μυαλό της ότι θα δώσει μόνο ένα ματς, αλλά τρία. Ετσι σκεφτόμαστε και εμείς. Θέλουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος.

Το επόμενο παιχνίδι είναι εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχουμε παίξει μέχρι τώρα και πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Εχουμε τρεις ημέρες μπροστά μας για να ξεκουραστούμε και να δουλέψουμε στην ανάλυση του αντιπάλου. Και συνεχίζουμε. Το αληθινό Ευρωμπάσκετ αρχίζει για άλλες ομάδες την Πέμπτη, για μας την Παρασκευή.

Αυτή τη στιγμή δεν έχω να πω περισσότερα. Μας περιμένει ένας μεγάλος αγώνας από αυτούς που διαχωρίζουν την επιτυχία από την αποτυχία. Σας ευχαριστώ για τη στήριξη που μας παρέχετε μέσα από αυτό το blog και να ξέρετε είναι πολύ σημαντικό για όλα τα παιδιά να γνωρίζουν ότι ο κόσμος και αγαπάει και πιστεύει στην ομάδα, που είναι τόσο νέα, αλλά έχει αποδώσει αρκετά καλό μπάσκετ στα γήπεδα της Πολωνίας.

Γεια χαρά,
Βασίλης